ανδρέας ματθίδης

Αρθρογράφος: Φωκίων Κοπανάρης

ΣΕΜΝΟΣ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΣ ΚΑΙ GENTLEMAN. Ο Ανδρέας Ματθίδης Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Οινοχόων, Brand Ambassador των προϊόντων της Β.Σ. Καρούλιας, Associate Member of the Institute of Wine and Spirits, καθηγητής στη σχολή WSPC μιλά στον Φωκίωνα Κοπανάρη για τις σπουδές του, τη ζωή του, τη δουλειά του και τα αγαπημένα του αποστάγματα!

Πώς ξεκίνησαν όλα, Ανδρέα, όλη αυτή η διαδρομή;
Το 1978, που τελείωνα το λύκειο, ήθελα να γίνω ηλεκτρονικός, ετοιμαζόμουν για το Πολυτεχνείο, αυτό ήταν το όνειρό μου. Όταν όμως έδινα εξετάσεις σε ένα σχολείο στην Τερψιθέα, είχα ένα ατύχημα με αποτέλεσμα να χάσω την εξεταστική. Νέος εγώ τότε, δεκαοκτώ ετών, είπα τέλος, δεν ξαναδίνω. Τέλος. Αυτή, βλέπεις, ήταν η απόφαση των νιάτων, η αντίδραση. Μου ήταν, όμως, αδιανόητο να κάθομαι κι έτσι δύο μήνες αργότερα ξεκίνησα στο Airline Catering Παπαδάκος, που ήταν μεγαλύτερο και της Ολυμπιακής εκείνη την εποχή. Είχα ήδη δουλέψει δύο καλοκαίρια εκεί και με καλοδέχθηκαν. Στα εικοστά πρώτα μου γενέθλια, 14 Ιανουαρίου του ’81, έκανα μια δύσκολη, σκληρή αυτοκριτική. Είπα Ανδρέα, τι κάνεις τώρα, τι θα κάνεις στη ζωή σου, πρέπει να προχωρήσεις, να μη μείνεις στάσιμος, να εξελιχθείς. Δεν ξανασκέφθηκα όμως το Πολυτεχνείο. Αφού ήμουν ήδη στο χώρο του hospitality, αποφάσισα να πάω στην καλύτερη σχολή που υπήρχε, την Ανωτέρα Τουριστική Σχολή της Ρόδου. Φανταστείτε, εκείνη τη χρονιά από εμάς του παλαιότερου καθεστώτος του λυκείου πήραν πέντε από τους 1010 υποψηφίους. Και ήμουν ένας από αυτούς. Μόλις πήγα εκεί, ήξερα πως ήμουν στο σωστό μέρος, στο χώρο μου. Hospitality. Ήξερα ότι ήθελα να είμαι εκεί, ήταν αυτό που γούσταρα. Ήμουν οικότροφος εκεί σε μία από τις καλύτερες τουριστικές σχολές που έχουν δημιουργηθεί ποτέ στη χώρα μας.

Τι τόσο ιδιαίτερο είχε αυτή η σχολή;
Καλή ερώτηση. Λοιπόν, είχαν θεσπίσει ένα νόμο, έναν κανονισμό που προέβλεπε κάτι απλό να το σκεφθείς, αλλά πολύ σημαντικό. Στους δύο καλύτερους τελειόφοιτους κάθε χρονιάς πρόσφεραν μία πλήρη υποτροφία για όποιο πανεπιστήμιο, σχετικό βέβαια με hospitality, του κόσμου ήθελαν. Όπου ήθελαν. Στο FIU στη Φλόριντα, στο Κορνέλ, στο Σάρεϊ, στην Γκλιόν στην Ελβετία, πλήρης υποτροφία, όλα πληρωμένα. Μόνο μία υποχρέωση. Μετά το μεταπτυχιακό γυρνάτε και πέντε χρόνια διδάσκετε στη σχολή. Γι’ αυτό το επίπεδο ήταν τόσο υψηλό. ΑΣΤΕΡ λεγόταν η σχολή, «αστέρι» με φώναζαν κι εμένα. Σκληρή δουλειά και σε όλα πρώτος.

Τη δεύτερη χρονιά έκανα την πρακτική μου στο Ιntercontinental, το οποίο μόλις είχε ανοίξει. Πριν ολοκληρώσω την πρακτική και αφού τελείωνα και τη σχολή, μου έκαναν πρόταση να παραμείνω και να εργαστώ στο Ιntercontinental. Αυτή ήταν και η βουτιά στα βαθιά. Συγχρόνως έδωσα και μπήκα και στην ΑΣΟΕΕ. Σκέφθηκα τι είναι η Ελλάδα, τουρισμός και οικονομία, διοίκηση επιχειρήσεων, άρα χρειαζόμουν και ένα Business Administration. Βέβαια δούλευα συγχρόνως, παντρεύτηκα κιόλας, όλα μαζί.

Ξαφνικά μαθαίνω για μία εταιρεία catering, την Πήγασος, που χρειαζόταν κάποιον έμπειρο στη διοίκηση. Δεν είχε κλείσει ούτε χρόνο η εταιρεία. Σύντομα ο τότε ιδιοκτήτης μού ανακοίνωσε την πρόθεσή του να πουλήσει την εταιρεία, καθώς δεν ήταν και το κύριο αντικείμενό του. Μπήκαμε συνεταιρικά στην Πήγασος με τον κουμπάρο μου και τον αδελφό του. Έφυγα βέβαια από το Ιntercontinental, ξεκινήσαμε δυνατά και ξεπεράσαμε απίστευτες δυσκολίες της εποχής και… απογειωθήκαμε. Μεγάλο πρόβλημα, όμως, ήταν η ρευστότητα και η εταιρεία σύντομα εξαγοράστηκε από τον Θανάση Πλατή (Platis Catering), όπου και παρέμεινα ως γενικός διευθυντής. Η εξέλιξη ήταν ταχύτατη για μία δεκαετία και κυριολεκτικά δεσπόσαμε στο χώρο.

Ποιος είναι ο ρόλος της Πανελλήνιας Ένωσης Οινοχόων της οποίας είσαι πρόεδρος;
Το 1997 δημιουργήθηκε η ένωση από ανθρώπους που ήμασταν βαθιά στην εστίαση. Ο Κώστας Τουλουμτζής, που μόλις είχε έρθει από Ιταλία (Enoteca), ιδιοκτήτες εστιατορίων, ο Γκριγιωνάκης, σεφ του Πεντελικόν τότε, πολλοί συνάδελφοι και εγώ ως Γενικός Διευθυντής του Platis Catering. Είπαμε δημιουργούμε μία επαγγελματική ένωση των οινοχόων με κύριο πυρήνα ανθρώπους που δουλεύουν ευρύτερα στην εστίαση. Τι θα κάνουμε: Συνεχή εκπαίδευση αυτών των ανθρώπων, ημερίδες, παρουσιάσεις. Έχουμε κάνει πολλές εκδηλώσεις που αφορούν τα οινοποιεία, το food pairing, το αυγοτάραχο, τα πούρα, τα τσάγια, τους καφέδες, τα νερά, τα αποστάγματα, τα πάντα. Ο οινοχόος πρέπει να εκπαιδεύεται συνεχώς σε όλο το φάσμα. Εκπαιδεύουμε νεότερους συναδέλφους, αλλά κυρίως στηρίζουμε τα διάσπαρτα μέλη μας, επαγγελματίες οινοχόους κυρίως με εκδηλώσεις και ενημερώσεις που αναβαθμίζουν την παιδεία τους. Ο οινοχόος πρέπει να ενημερώνεται για τα πάντα, κρασί, φαγητό. Μία γνώση που δεν τελειώνει ποτέ, ένα πολύ δυναμικό και ευγενές επάγγελμα. Κάθε χρόνο η ένωση διοργανώνει ένα διαγωνισμό που ανακηρύσσει τον καλύτερο οινοχόο της Ελλάδας. Αυτός έχει το δικαίωμα να συμμετέχει μετά σε παγκόσμιο ή πανευρωπαϊκό διαγωνισμό που γίνεται κάθε τρία χρόνια σε συνδυασμό με την παγκόσμια ένωση στην οποία ανήκουμε. Η δική μας ένωση έχει κάνει κάτι πρωτοποριακό σε παγκόσμιο επίπεδο. Έξι μόλις χρόνια μετά τη δημιουργία μας, το 2004, διοργανώσαμε παγκόσμιο διαγωνισμό στην Ελλάδα (Σαντορίνη και Αθήνα), του οποίου ήμουν τεχνικός διευθυντής. Ένα από τα πιο δύσκολα και απαιτητικά εγχειρήματα που έχω κάνει ποτέ.

Ανδρέας Ματθίδης AIWS. Θα ήθελες να εξηγήσεις, ειδικά στους πιο νέους, τι σημαίνουν αυτά τα αρχικά; Επίσης, σε ποιον τομέα θα συμβούλευες έναν νέο άνθρωπο να εξειδικευτεί τώρα που τα παραδοσιακά επαγγέλματα έχουν αρχίσει να ξεθωριάζουν;
Associate Member of the Institute of Wine and Spirits. Ένας οργανισμός στο Λονδίνο που λέγεται WSΕT και που εξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο. Από το 2004 έχει έρθει και στην Ελλάδα. Όποιος καταφέρει να πάρει το δίπλωμα, που είναι το ανώτατο που μπορείς να πάρεις, λέγεται diploma holder, αποκαλείται associate member και μπορεί να φέρει τον παραπάνω τίτλο. Αυτό είναι το προτελευταίο μου πτυχίο. Το πήρα με πολύ μεγάλη χαρά, αν και έπεσε σε μια εποχή μεγάλης πίεσης. Έφευγα από το Κτήμα του Κώστα Λαζαρίδη, είχα ξεκινήσει στην εταιρεία Β.Σ. Καρούλιας, δίδασκα στη σχολή WSPC, ήμουν πρόεδρος των Οινοχόων. Παρ’ όλα αυτά είχα μεγάλη λαχτάρα. Ανήκω στους πρώτους που το πήραν. Ένας τίτλος-ταξίδι. Δύο χρόνια αυστηρής πειθαρχίας, σε βάζει όμως σε μια άλλη σφαίρα, σε κάνει πιο επαγγελματία, ειδικά στον τομέα των wines and spirits.

Τώρα τι θα έπρεπε να κάνει ένα Ελληνόπουλο σήμερα σε αυτή τη χώρα; Η χώρα μας έχει πολύ μεγάλο πεδίο ειδικά στο χώρο του τουρισμού και ευρύτερα του hospitality. Έχουμε πολλά να δώσουμε στον κόσμο, όμως λείπει η επαγγελματική προσέγγιση στην ουσιαστικότερη έννοια του τουρισμού. Όσο αυτό αναπτύσσεται, θεωρώ ότι δεν γίνεται οι νέοι άνθρωποι να μη βρίσκουν δουλειά. Αυτή είναι η χώρα, η βαριά βιομηχανία της χώρας είναι ο τουρισμός. Από εκεί και πέρα γίνεσαι όλο και πιο δυνατός για αυτή τη βιομηχανία όσο πιο εξειδικευμένα εκπαιδευμένος και μορφωμένος είσαι. Δεν γίνεται να πας να δουλέψεις ως F&B Manager ξενοδοχείου, χωρίς να γνωρίζεις οικονομικά, από κρασιά, από μαγειρική, από αποστάγματα. Δεν νοείται να μην έχεις κάνει τουριστικές σπουδές. Πρέπει πρώτα, λοιπόν, κάποιος να οχυρωθεί από όλους αυτούς τους παράγοντες και είναι σίγουρο ότι έχει θέση στην τουριστική βιομηχανία της Ελλάδας. Να προσθέσω πως αν κάποιος ασχοληθεί επίσης με το κρασί, μπορεί να ασχοληθεί πολύ δυνατά με την αμπελουργία, όπου έχουμε σημαντική έλλειψη. Έχουμε φοβερούς οινολόγους, αμπελουργούς όμως δεν έχουμε αρκετούς. Να μια ευκαιρία για τα φρέσκα σε μυαλό μικρά και μεγάλα παιδιά.

Πιστεύεις ότι υπάρχει ενδιαφέρον για μια ουσιαστική στροφή στην ποιότητα στο χώρο της γαστρονομίας και των αποσταγμάτων από την πλευρά του καταναλωτή αλλά και του επιχειρηματία;
Για τους καταναλωτές απερίφραστα μεγάλη, για τους επιχειρηματίες όχι και τόσο μεγάλη. Φοβάμαι πως έχουν μείνει πιο πίσω. Ο καταναλωτής έχει αυξήσει τις απαιτήσεις του, τις γνώσεις του, έχει συμμετάσχει σε σεμινάρια, έχει ανοίξει την παλέτα του και είναι διατεθειμένος να πληρώσει κάτι παραπάνω. Ο επιχειρηματίας ακόμη στην Ελλάδα και ιδιαίτερα της στενότερης τουριστικής βιομηχανίας δεν είναι εύκολα διατεθειμένος να πληρώσει το ακριβότερο για να το δώσει στον πελάτη του, γιατί πολύ απλά δεν το γνωρίζει, δεν είναι τόσο πολύ εκπαιδευμένος. Θεωρώ πιο εκπαιδευμένο τον καταναλωτή από τον επιχειρηματία.

Ποιος είναι σήμερα ο ρόλος του σομελιέ στη σημερινή λίγο πιο χαλαρή κατάσταση λειτουργίας ακόμη και των πολύ ακριβών εστιατορίων; Παλαιότερα ένα πολύ ακριβό εστιατόριο είχε το πρωτόκολλό του, δεν ήταν εύκολα προσβάσιμο. Σήμερα είναι πιο χαλαρά τα πράγματα. Ποιος είναι ο ρόλος του σομελιέ, λοιπόν, σήμερα;
Πέρα από το εστιατόριο, έχουμε και άλλα σημεία πώλησης. Σε ένα ξενοδοχείο δεν έχουμε μόνο το εστιατόριο, έχουμε και ένα bistro και πιο «ελαφρούς» χώρους, όπου παρέχεται φαγητό και κρασί. Φεύγω από το ξενοδοχείο, πάω στο εστιατόριο. Απλό εστιατόριο και πιο σύνθετο και πολύπλοκο εστιατόριο. Να πάω στις κάβες. Οι κάβες είναι εξειδικευμένα σημεία. Δεν μπορεί κανείς να πουλήσει και να υποστηρίξει όλα τα προϊόντα που έχει σε μια κάβα. Πηγαίνω στα σουπερμάρκετ, που στην Αγγλία βλέπουμε ήδη πολλούς οινοχόους. Αύριο θα τους δούμε και στην Ελλάδα και όχι μόνο για το κρασί, είναι εκεί και για τα αποστάγματα και για τα πάντα. Εξηγούν στον καταναλωτή ποια είναι η διαφορά του ενός από το άλλο. Για μένα ο οινοχόος είναι κάτι πολύ απλό, αλλά και πολύ σύνθετο συγχρόνως, όπου και να τον συναντάμε. Ο οινοχόος είναι ο άμισθος σύμβουλος του κάθε καταναλωτή. Δεν πληρώνει ποτέ ο καταναλωτής έναν τέτοιο σύμβουλο με τόσο βαθιές και περίπλοκες γνώσεις. Σύμβουλος είναι ο οινοχόος.

Άρα βλέπεις κάποια σημάδια ανάκαμψης στους δικούς σου τομείς και ειδικά στο κρασί;
Τα παιδιά που ήταν στην εστίαση υπέφεραν από τη λογική της ντόπιας επιχειρηματικότητας, γιατί με την κρίση σε κάποια σημεία οι επιχειρηματίες ήταν οι πρώτοι που «έκοψαν» τη θέση. Θεωρώ, όμως, πως επειδή το κρασί δείχνει να αντέχει στην κρίση και ο καταναλωτής έχει αρχίσει και το ψάχνει το κρασί, υπάρχει μια πολύ καλή εξέλιξη αυτή τη στιγμή για τους οινοχόους. Απ’ άκρου εις άκρον σε όλη την Ελλάδα ανοίγουν wine bars. Πολύ εξειδικευμένη υπηρεσία ζητείται, λοιπόν, από αυτούς τους ανθρώπους και άρα αυτή τη στιγμή είναι πραγματικά μια πολύ καλή ευκαιρία για εξειδικευμένη εργασία.

Είναι γνωστό ότι είχαμε μεγάλες ανακατατάξεις στα portfolia σχεδόν όλων των εταιρειών. Θα ήθελες να μας μιλήσεις λίγο για αυτό;
Φαίνεται ότι έπρεπε να το δούμε και να το ζήσουμε. Θεωρώ ότι οι εταιρείες που διακινούν προϊόντα πρέπει να το αντιμετωπίσουν, γιατί δεν είναι παντρεμένες με κανένα. Θεωρώ, βέβαια, ότι υπάρχουν και πορείες εταιρειών και προϊόντων που θεωρούνται ταυτόσημες. Όταν ακούς ότι αυτό το προϊόν δεν είναι πια σε αυτή την εταιρεία, κάπως εκπλήσσεσαι. Γίνεται, όμως, να συμβεί και αυτό μετά από κάποια χρόνια. Μέσα λοιπόν σε ένα επιχειρηματικό περιβάλλον, άσχετα με το πώς παίρνονται οι αποφάσεις, άσχετα με το ποια προϊόντα φεύγουν ή έρχονται, οι εταιρείες πρέπει να είναι ευέλικτες. Δυστυχώς ή ευτυχώς, πρέπει να αντιμετωπίζουν το ρίσκο, να έχουν την ευελιξία, τη δύναμη, τη δομή να μπορούν να ελιχθούν και να αντιμετωπίσουν οποιαδήποτε εξέλιξη μπορεί να υπάρξει στην αγορά.

Το όνομα Ανδρέας Ματθίδης είναι δεμένο με το Brand Ambassador του “The Macallan”. Και αυτό έχει σχέση με την προσωπικότητά σου. Και ενδεχομένως τη σπουδαία προσωπικότητα του “The Macallan”. Πώς νιώθεις για αυτό;
Πραγματικά το “The Macallan” είναι εξαιρετικό προϊόν, αλλά είπαμε, πρέπει να εναρμονιστούμε όλοι με τα σημεία των καιρών, τις αποφάσεις των επιχειρήσεων στον τομέα που ζούμε. Ήταν και για μένα πραγματικά μεγάλη τιμή να είμαι ένας Brand Ambassador του “Τhe Macallan”. Έμαθα πάρα πολλά. Εκπαιδεύτηκα σε πολύ μεγάλο βάθος και ίσως αυτό να οφείλεται και στον ίδιο μου τον εαυτό. Όταν έφευγα από εκεί, τους είχα εξουθενώσει, ήθελα να ξέρω απίστευτα πράγματα. Αυτός είναι ο χαρακτήρας μου, δεν ήταν μόνο επειδή ήταν το “The Macallan”. Απλώς το “The Macallan” είδε και σ’ εμένα προφανώς έναν άνθρωπο που του πήγαινε.

Έχεις πραγματικά τρομερή-υπερφυσική όσφρηση; Γιατί η αγορά βοά ότι έχεις τη «μαγική» μύτη.
Έχω κάποιους φίλους που με φωνάζουν cocker, γιατί συνέχεια μυρίζω (γέλια). Δεν θεωρώ ότι είναι υπερφυσική.

Πέρα από το δεδομένο της μακροχρόνιας εκπαίδευσης της όσφρησης και της γεύσης, πραγματικά είναι ένα ταλέντο, δεν είναι;
Θεωρώ ότι πρέπει να το έχεις. Να σου αρέσει καταρχάς. Υπάρχουν άνθρωποι που κουράζονται με αυτό, εγώ δεν κουράζομαι ποτέ. Ακόμη και ένα προϊόν που έχω δοκιμάσει πολλές φορές είναι για μένα μαγικός κόσμος, είναι κάτι όμορφο και με ιντριγκάρει. Αλλά δεν θεωρώ ότι έχω υπερφυσική μύτη.

Θέλω να προσθέσω το εξής, επειδή μιλήσαμε πριν για το ρόλο μου ως Brand Ambassador του “The Macallan”. Στη Β.Σ. Καρούλιας ο ρόλος μου είναι Brand Ambassador όλων των προϊόντων. Είναι πολύ σημαντικό. Ουσιαστικά η εταιρεία έχει έναν Brand Ambassador για όλο το portfolio.

Hospitality, F&Β, σπουδές, οικονομικά, γαστρονομία. Μίλησέ μας όμως για το ουίσκι; Παλαιότερα, εκείνη την εποχή, κάθε Κυριακή, όταν καλούσε ο ένας συγγενής τον άλλο, πηγαίναμε και ένα μπουκάλι ουίσκι στα σπίτια ως δώρο, και δεν ήταν τότε προϊόν ευρείας κατανάλωσης. Έτσι δεν είναι;
Έτσι θεωρώ ότι εξελίχθηκε η χώρα μας ως η νούμερο ένα κατά κεφαλήν καταναλώτρια blended ουίσκι στον κόσμο. Εγώ θυμάμαι καταρχάς ότι παλαιότερα στα σπίτια υπήρχε βερμουτάκι. Μετά γύρισε σε ουίσκι. Δεν υπήρχε και δεν υπάρχει σήμερα σπίτι που να μην έχει έστω ένα μπουκάλι ουίσκι. Από την εποχή που ήμουν στο Παπαδάκος Airline Catering και ήμουν στις καλύτερες αεροπορικές εταιρείες, έβλεπα πράγματα που δεν υπήρχαν στη χώρα και είχα και την ευκαιρία να δοκιμάσω κιόλας. Έβλεπα κάποια προϊόντα που όταν πήγα στη Ρόδο, πολύ νέος, επειδή υπήρχε διαφορετικό φορολογικό καθεστώς για τα ποτά, έβρισκα εκεί τα πάντα. Και επειδή πλέον έμπαινα μέσα στο θέμα και είχαμε και μαθήματα εξειδικευμένα και bar και οινολογία, εγώ πήγαινα στις κάβες και έπαιρνα τα πάντα. Ήθελα να δοκιμάσω και να ανακαλύψω τον κόσμο. Θυμάμαι πως, εκτός από το κρασί, είχα τρελαθεί με το κονιάκ και με αυτό που λέγεται ουίσκι. Και αργότερα, που άρχισαν να βγαίνουν και τα malts, κατάλαβα πως αυτός ο κόσμος είναι κυριολεκτικά μαγικός. Σαν τρίτη εξελικτικά ανακάλυψη ήρθε το ρούμι.

Τι φτιάχνει τελικά ένα καλό ουίσκι; Είναι τα βαρέλια, το νερό; Κατά τη δική σου γνώμη ποιο είναι το πιο κρίσιμο πράγμα που αναδεικνύει την ποιότητα ενός ουίσκι;
Όλα ξεκινούν με την προέλευση, από ποια πρώτη ύλη πάει να φτιαχτεί. Άρα έχουμε τις δύο πολύ μεγάλες κατηγορίες, εφόσον μιλάμε για σκωτσέζικο ουίσκι. Έχουμε τα malts, που είναι ό,τι πιο πλούσιο, εξελιγμένο μπορεί να δώσει η βιομηχανία σκωτσέζικων ουίσκι, και έχουμε και τα grain whiskies με λιγότερο πολύπλοκο χαρακτήρα. Σαφέστατα όλοι χρησιμοποιούν πρώτες ύλες όπως σιτηρά, νερό, αποστακτήρες, που έχει πολύ μεγάλη σημασία, γιατί ναι μεν είναι όλοι χάλκινοι, αλλά έχουμε μικρούς, μεγάλους, με ψηλούς λαιμούς ή κοντούς. Όλα είναι ανάλογα με τη στρατηγική του κάθε αποστακτηρίου ως προς τι τύπο αποστάγματος θέλει να δημιουργήσει και μετά έχουμε διάφορα είδη βαρελιών, που πάλι κάθε αποστακτήριο επιλέγει τι θα χρησιμοποιήσει. Θεωρώ ότι όλα αυτά είναι πολύ σημαντικά, αλλά πρώτα είναι οι άνθρωποι που αποφασίζουν τι τύπο αποστακτήρα θα χρησιμοποιήσουν, τι ακριβώς απόσταγμα θέλουν και γιατί, τι βαρέλι θα πάρουν, τι να έχει προϋπάρξει στο βαρέλι το οποίο θα δώσει τα πρόσθετα στοιχεία στο απόσταγμα κατά την παλαίωση. Τι σημαίνει χρόνος για ένα ουίσκι και ωριμότητα, αυτό είναι το μεγάλο θέμα που πρέπει να αντιληφθούν οι καταναλωτές. Άλλο είναι απλά ένα ουίσκι 12 ετών, που τελικά είναι ένας τεχνικός όρος, δηλαδή minimum 12 χρόνια στο βαρέλι. Η πλήρης, όμως, ωριμότητα ενός αποστάγματος έχει να κάνει με το πόσα χρόνια γράφει το μπουκάλι πάνω; Και γιατί ακούω από κάποιον ότι από όλη τη σειρά της τάδε μάρκας ουίσκι δεν προτιμώ το 25άρι, αλλά το 18άρι; Γιατί πολύ πιθανό για τα χαρακτηριστικά του συγκεκριμένου καταναλωτή σαν επίπεδο ωριμότητας να προτιμά εκείνα τα χαρακτηριστικά που θεωρεί ιδανική ωρίμανση για τη φιλοσοφία της συγκεκριμένης εταιρείας. Και είναι και η στρατηγική της εταιρείας.

Είναι σημαντικό να προσθέσω, και πάντα με συγκινούσε, πως οι υπεύθυνοι των αποστακτηρίων, όταν αποφασίζουν για ένα απόσταγμα, έχουν ένα όραμα για ένα προϊόν που θα καταναλωθεί, για παράδειγμα, σε 18 χρόνια από σήμερα. Παίρνουν αποφάσεις για κάτι που φαντάζονται πώς θα είναι 18 χρόνια μετά.

Όταν δοκιμάζεις ένα ουίσκι, τι είναι αυτό που προσέχεις κυρίως;
Την εξέλιξη των αρωμάτων. Όταν μυρίσω ένα ουίσκι, αμέσως μου δίνει την ένδειξη του τι τύπου παλαιότητας ουίσκι θα δοκιμάσω. Αυτό το επιβεβαιώνω με τη γεύση, που εκεί μετράνε και άλλα πράγματα, τα οποία αφορούν την ενσωμάτωση του αλκοόλ στο προϊόν, τη στρογγυλή υφή, τη δομή του προϊόντος, το πόσο όγκο μπορεί να έχει στο στόμα, όπως επίσης και πόση διάρκεια θα έχει στην επίγευση. Είναι ένας συνδυασμός όλων αυτών. Η μύτη σαφέστατα σε προδιαθέτει.

Από όλα τα αποστακτήρια που έχεις επισκεφθεί ποιο θα σου μείνει αξέχαστο όχι μόνο για την ποιότητα του αποστάγματος, αλλά και για τις εγκαταστάσεις, τη φιλοξενία, τους ανθρώπους, τους φίλους που ίσως έκανες;
Το “The Macallan” ήταν ένα από αυτά. Είχαν πολύ οργανωμένη φιλοξενία, εξαιρετική προσέγγιση των ανθρώπων ειδικότερα προς αυτούς που χειρίζονταν τα προϊόντα, όπως ήμουν εγώ. Όμως υπάρχουν και άλλα, ας πούμε έχω εντυπωσιαστεί από το Cointreau. Επίσης, ένα απίστευτο αποστακτήριο είναι το Rémy Martin στο κονιάκ.

Ξέρω ότι ταξιδεύεις σε όλη την Ελλάδα και δοκιμάζεις νέες προσπάθειες αποσταγμάτων και κρασιών. Ποια από αυτές θεωρείς πραγματικά εξαιρετική και την επαινείς;
Καταρχάς όλοι οι Έλληνες πρέπει να είμαστε υπερήφανοι που έχουμε ένα αποστακτήριο σαν το METAXA. Έχουμε πολλά να πούμε με μια μοναδικότητα ελληνική. Το ΜΕΤΑΧΑ είναι μία κατηγορία από μόνο του. Έχει καταφέρει ένας άνθρωπος από το 1888, που είχε ένα όραμα και που ακουμπούσε στο κονιάκ εκείνης της εποχής, να δημιουργήσει ένα απόσταγμα που είχε όμως μοναδικά δικά του χαρακτηριστικά. Το οποίο εμείς σήμερα το βλέπουμε παντού. Ένα brand παγκοσμιοποιημένο με ελληνική ταυτότητα. Όταν κάνουμε παρουσιάσεις ΜΕΤΑΧΑ, και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, είναι τόσο πολλά και δυνατά τα στοιχεία για τα οποία μπορείς να μιλήσεις, που μας κάνουν όλους πολύ υπερήφανους.

Αν ξεχώριζες, αν ήθελες να επαινέσεις μια νέα προσπάθεια από όλες αυτές που συναντάς, ποια θα ήταν;
Τις εγκαταστάσεις στη Χίο της αποσταγματοποιίας Στουπάκη. Είναι πάρα πολύ σύγχρονες, ένα πραγματικό μοντέλο στημένο στη Χίο με ένα προϊόν όπως είναι αυτό της μαστίχας αλλά και του ούζου, πολύ ιδιαίτερων χαρακτηριστικών. Λες μπράβο, στην Ελλάδα, ρε παιδί μου, τέτοιο αποστακτήριο! Για τον Τσιλιλή, επίσης, έχω πολλά καλά να πω, είναι πολύ εντυπωσιακό το αποστακτήριο στα Τρίκαλα.

Από τα υπόλοιπα αποστακτήρια ξεχωρίζεις κάποιο για την υψηλή του ποιότητα που πιστεύεις ότι στο μέλλον θα προοδεύει συνεχώς;
Πρόσφατα ήμουν στο Speyside στο Glen Moray. Αυτό το αποστακτήριο εξαγοράστηκε από την εταιρεία Martiniquaise και είδα μια τέτοια δυναμική επέκτασης που εντυπωσιάστηκα, και από τους ανθρώπους και από το ίδιο το αποστακτήριο. Εξαιρετικό με πολύ αυθεντική speyside σκωτσέζικη κουλτούρα.

Ποιο ήταν το πρώτο ουίσκι που ήπιες; Και τελευταία ποιο σε κέρδισε;
Το πρώτο ουίσκι που ήπια ήταν εδώ στην Ελλάδα, ένα Black & White. Τελευταία ήπια ένα ουίσκι που θέλω να ανακαλύψω ακόμη πιο βαθιά, θέλω ειλικρινά να μπω στους αποστακτήρες του, και ήταν το Bruichladdich. Όπως επίσης εντυπωσιάστηκα από ένα αποστακτήριο στο οποίο πήγα πρόσφατα στο Εδιμβούργο. Ένα grain αποστακτήριο. Δεν έχω ξαναδεί τέτοιες σύγχρονες εγκαταστάσεις grain ουίσκι. Είναι ένα state of the art, είναι το Glen Turner. Πρόκειται ουσιαστικά για το grain distillery της Martiniquaise, που το χρησιμοποιεί για τα grain αποστάγματα που παράγει.

Τελευταία στον κλάδο μας ακούμε συνεχώς το «food pairing», το συνδυασμό φαγητού με ποτό. Εσένα ποιος είναι ο αγαπημένος σου συνδυασμός ουίσκι και φαγητού;
Μου αρέσει ένα ελαφρώς καπνιστό ουίσκι, για παράδειγμα ένα Highland Park με καπνιστό σολομό. Εξαιρετικός συνδυασμός. Αλλά μπορώ ακόμα να σου πω, γιατί το ψάξαμε πολύ –κάναμε πέρυσι πολλά Whisky dinners, τα οποία είχαν πολλή δουλειά για να βγουν–, πως ένα απλό blended ουίσκι που βγάζει ακόμη πολύ λίγο φρέσκα εσπεριδοειδή χαρακτηριστικά, αραιωμένο με λίγο νερό και μία φέτα λεμόνι θα μπορούσε άνετα να είναι ένας εξαιρετικός συνδυασμός με γαρίδες και καραβίδες με ένα πολύ απλό λαδολέμονο.

Λένε ορισμένοι ότι οι bartenders είναι οι νέοι σεφ. Ποια είναι η άποψή σου;
Σωστή τοποθέτηση. Όπως οι σεφ παίρνουν τα διάφορα υλικά και τα βάζουν μέσα σε ένα τηγάνι ή κατσαρόλα και δημιουργούν ένα δεμένο σύνολο γεύσεων, το ίδιο είναι και για τους bartenders, που παίρνουν διαφορετικά χαρακτηριστικά από διάφορα ποτά, είτε έχουν αλκοόλ είτε όχι, τα ενώνουν και δημιουργούν ένα σύνολο γεύσης. Για τους mixologists έχω πολύ θετική άποψη.

Στην Αμερική τα whisky cocktails είναι πρώτα στη λίστα. Τώρα το βλέπουμε και στην Ελλάδα. Σε ενοχλεί;
Καθόλου. Με ενοχλεί όταν «κακομεταχειρίζονται» ένα πολύ εξελιγμένο προϊόν με μεγάλη παλαίωση στο χρόνο και συμπύκνωση, αν τυχόν δεν υπάρχει παιδεία και δεν σέβονται αυτό που υπάρχει μέσα στη φιάλη και απλώς το ανακατεύουν με κάτι άλλο. Αυτό σαφέστατα δεν μου αρέσει και με ενοχλεί. Όμως, βλέπω όλο και περισσότερα παιδιά να δουλεύουν με πάρα πολύ σεβασμό σε αυτή την ιστορία.

Γυναίκες και ουίσκι. Το ίδιο το ουίσκι μπορεί να αλλάξει την εικόνα του ως αντρικό ποτό;
Θεωρώ ότι υπάρχουν γυναίκες φανατικές οπαδοί. Ίσως όχι των πολύ επιθετικών, καπνιστών ουίσκι, πιο πολύ των γλυκόπιοτων. Αλλά και με τα whisky cocktails ειδικότερα, βλέπω πάρα πολλές φίλες να είναι εντυπωσιασμένες. Πολύ καλή αποδοχή.

Πες μου μία τυπική σου μέρα. Οι υποχρεώσεις σου;
Ξύπνημα νωρίς, 6.30-7 το πρωί, 8.15 φεύγω από το σπίτι. Δουλειά, συνήθως πρώτα στα γραφεία, εκτός αν έχω κάποιο ταξίδι. Ταξιδεύω πάρα πολύ συχνά. Ειδικότερα τους χειμερινούς μήνες, που έχουμε την ιστορία των διαδρομών εδώ στην εταιρεία, συνήθως δύο μέρες λείπω από το σπίτι και το γραφείο μου, γιατί βρίσκομαι σε κάποια άλλη πόλη της Ελλάδας. Από κει και πέρα εδώ δουλειά το πρωί. Δόξα τω Θεώ, τα προϊόντα με τα οποία πρέπει να ασχοληθώ είναι πάρα πολλά. Πολλές γευσιγνωσίες που πρέπει να γίνουν, πολλές παρουσιάσεις. Υποστήριξη σε όλο το portfolio της εταιρείας. Είτε αυτό λέγεται κρασί, είτε αλκοόλ, είτε καφές.

Καφές, ορίστε και το πιο πρόσφατο πτυχίο σου!
Ναι, είναι το πιο πρόσφατο πτυχίο μου. Ήταν μια πολύ ωραία διαδρομή και εμπειρία. Εντυπωσιάστηκα. Να ξέρεις ο καφές γενικά έχει πολλά κοινά στοιχεία με το κρασί. Ζώνες καλλιέργειας, υψόμετρα, ποικιλίες, πολύ ενδιαφέρον. Πήρα ένα πτυχίο για το οποίο πραγματικά είμαι πολύ περήφανος, γιατί στην Ελλάδα το έχουμε μόνο έξι άτομα.

Μίλησέ μου για την οικογένειά σου, ξέρω ότι είναι πολύ σημαντική, αλλά δεν περνάς μαζί τους όσο χρόνο θα ήθελες. Έχεις ένα γιο ο οποίος ήδη ξέρει πάρα πολλά για όλα αυτά.
Έχω και μία κόρη, ξέρει κι αυτή πολλά.

Βλέπεις να ακολουθούν τα βήματα του πατέρα;
Από την πλευρά του εξειδικευμένου καταναλωτή περισσότερο, όχι επαγγελματικά. Τους αρέσει πάρα πολύ αυτό το πράγμα, ζουν με αυτό τον τρόπο. Και στο φαγητό και στο κρασί και στα αποστάγματα έχουν μια ποιοτική προσέγγιση. Γιατί έτσι μεγάλωσαν. Τα ζούσαν στην καθημερινότητα, δεν προσπάθησα να τους τα μάθω. Από πολύ νέος παντρεμένος, 24 ετών ήμουν. Και πίσω από αυτά πραγματικά είναι μια ζωή με πολλή δουλειά σε όποιον κλάδο και να ήμουν, γιατί σε κάθε κλάδο πρέπει να αφιερώνεις πάρα πολύ χρόνο. Έτσι αισθάνομαι ιδιαίτερα τυχερός, γιατί ακριβώς είχα τη στήριξη από τον άνθρωπο τον οποίο γνώρισα από τα 24 μου στη σχολή της Ρόδου. Και τα πάμε πάρα πολύ καλά από τότε μέχρι και σήμερα.

Προορισμοί. Μπορώ να φανταστώ ότι έχεις δοκιμάσει πράγματα από την Ιρλανδία, τη Σκωτία, την Αγγλία, τη Γαλλία, γκράπες από την Ιταλία και κρασιά, ρούμι από την Καραϊβική. Ποιος είναι ο αγαπημένος σου προορισμός;
Πολύ δύσκολη απάντηση. Για παράδειγμα, θα ήθελα πάρα πολύ να ξαναπάω στην Ιαπωνία, πέρυσι το Μάρτιο πήγα πρώτη φορά. Είδα τι κάνουν οι άνθρωποι με τα αποστάγματα και ειδικότερα τα ουίσκι. Τρελάθηκα. Ήταν απίστευτα αυτά που δοκίμασα. Επειδή όμως πήγα για τον παγκόσμιο διαγωνισμό οινοχόων, δεν είχα χρόνο να αφιερώσω σε αυτό το κομμάτι. Εντυπωσιάστηκα τόσο, που θα ήθελα πολύ να πάω να τα δω σε βάθος, γιατί αισθάνθηκα ότι είχε μια ποιότητα απίστευτη. Όπως επίσης και επειδή τώρα υπάρχει ένα νέο προϊόν το οποίο έχουμε στην εταιρεία και πιστεύω ότι είναι κολοσσός, και λόγω προέλευσης και επειδή είναι από τα πρώτα αποστακτήρια που παρήγαγαν ρούμι στην Καραϊβική, στο Μπαρμπέιντος. Είναι το Mount Gay. Το έχουμε εδώ στην εταιρεία μας τώρα. Πιστεύω ότι κάποια στιγμή θα τα καταφέρω, γιατί πράγματι είναι κάτι που με ιντριγκάρει να το ανακαλύψω σε βάθος.

Αν μπορούσες να τα ξεχωρίσεις, ποιοι είναι οι σημαντικότεροι σταθμοί στην καριέρα σου; Ποια η καλύτερη και ποια η χειρότερη στιγμή;
Η χειρότερη στιγμή ήταν όταν αποφάσισα μετά από περίπου δεκατρία χρόνια που ήμουν στην Πήγασος και στην Platis Catering ότι ήρθε ο καιρός να αποχωρήσω. Κι αυτό γιατί ήμουν, όπως είπα, από αυτούς που έστησαν την εταιρεία από την αρχή. Κατάλαβα κάποια στιγμή ότι ήρθε ο καιρός που έπρεπε να φύγω, και σαν κύριος πήρα το καπελάκι μου και έφυγα χωρίς τίποτα. Με ζόρισε αυτό το πράγμα. Από εκεί και πέρα υπάρχουν πολλές ωραίες στιγμές. Θεωρώ εξαιρετική τη συνεργασία μου με έναν πολύ σπουδαίο Έλληνα επιχειρηματία, είμαι ευτυχής που δούλεψα πέντε χρόνια μαζί του, είναι ο Κυριάκος Φιλίππου της ΦΑΓΕ. Όπως, επίσης, στην εταιρεία που είμαι σήμερα, τη Β.Σ. Καρούλιας, και συγκεκριμένα τον Διευθύνοντα Σύμβουλο κ. Αργυρού. Όταν ήρθα σε αυτή την εταιρεία τον ρώτησα πώς θέλετε να ελιχθώ, ποιο θα είναι το πλαίσιο στο οποίο θέλετε να εργαστώ και να λειτουργήσω. Και η μεγαλύτερη πρόκληση, που με ζόρισε από την καλή πλευρά, ήταν η απάντησή του. Μου είπε το πλαίσιο να το βάλεις μόνος σου, είσαι αυτόφωτος, ξέρεις πάρα πολλά πράγματα, θα βάλεις μόνος σου το πλαίσιο, αλλά και τον πήχη.

Η βραδινή διασκέδαση αλλάζει. Πώς βλέπεις αυτή την αλλαγή;
Είναι γεγονός ότι τα μπουζούκια πέφτουν, αλλάζει. Το βλέπεις από τις λιγότερες μέρες που λειτουργούν, αλλάζει η λογική. Θεωρώ ότι έχει σχέση με την εκπαίδευση των ανθρώπων και των καταναλωτών. Κακά τα ψέματα, πέρασαν και τα χρόνια της ευημερίας που θα πας σε ένα καλό εστιατόριο, θα πιεις ένα κρασί και μετά θα βγεις να πάρεις και ένα καλό απόσταγμα. Γίνεται σαφέστατα με ποιοτικότερη προσέγγιση. Τώρα με την κρίση τα πράγματα έχουν στενέψει. Αν και πάλι όταν βγαίνω και περπατάω τα βράδια στην αγορά βλέπω ότι και στα wine bars γίνεται εξαιρετική δουλειά, άρα στηρίζεται το κρασί με έναν πιο απλό τρόπο από το στημένο εστιατόριο. Όπως επίσης ενθουσιάζομαι με τον κόσμο και τη ζωή που βλέπω στα bars που έχουν αναβαθμιστεί πάρα πολύ. Έχουμε θεωρώ από τους καλύτερους mixologists στη χώρα μας. Έχω πάρα πολλά παιδιά που θαυμάζω και τα ξέρω από πάρα πολύ κοντά και από το σχολείο, γιατί πολλά παιδιά έχουν παρακολουθήσει τα μαθήματα τα οποία κάνω. Διδάσκω άλλωστε για το WSET, το σχολείο από το οποίο πήρα και εγώ το δίπλωμα.

Η επόμενη μεγάλη εξέλιξη στην αγορά του ουίσκι, ποιες είναι οι ανερχόμενες τάσεις;
Το ουίσκι βασικά είναι μια κατηγορία που πέφτει. Θεωρώ ότι τα premium αποστάγματα θα είναι πάντα εκεί πάνω και θα είναι πάντα για αυτούς που τα εκτιμούν και έχουν μάθει να τα εκτιμούν και είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν για να πιουν ένα καλό απόσταγμα. Υπάρχουν άνθρωποι συνειδητοποιημένοι, οι οποίοι προτιμούν να πάρουν ένα καλό premium whisky παρά τρεις φιάλες blended ουίσκι για να καλύψουν την καθημερινότητά τους. Προτιμούν να μειώσουν, αλλά θα πιουν. Άρα θεωρώ ότι τα premium brands δεν θα έχουν άσχημη πορεία σε σχέση με το παρελθόν. Εκεί που πέφτει η κατανάλωση του ουίσκι, σε αυτά που είχαμε μάθει στο παρελθόν και φταίει σίγουρα και ο τρόπος διασκέδασης, είναι στην αγορά των blended whiskies. Και το ιρλανδέζικο ουίσκι ανεβαίνει και αυτό επίσης θεωρώ ότι είναι εξέλιξη της παλέτας του Έλληνα καταναλωτή.

Ποια είναι η γνώμη σου για το χύμα κρασί και, κυρίως, για το χύμα τσίπουρο; Γιατί ειδικά νέα παιδιά, φοιτητές, το παίρνουν σε διάφορα μαγαζιά και είναι και θέμα υγείας πλέον.
Αυτό είναι ένα θέμα πάρα πολύ σοβαρό. Είναι λυπηρό ότι η κατανάλωση ανεβαίνει, ειδικά του χύμα τσίπουρου. Θα μείνω περισσότερο σε αυτό, επειδή φτιάχνεται από τα στέμφυλα ως πρώτη ύλη, τα οποία και περιέχουν μεγαλύτερο ποσοστό μεθανόλης από ό,τι περιέχουν οποιεσδήποτε άλλες πρώτες ύλες. Εκεί, λοιπόν, στο χύμα αυτό το ποσοστό που περνάει στο τελικό απόσταγμα δεν ελέγχεται και αυτό είναι το τραγικό. Το τραγικότερο όλων για μένα είναι ότι δεν κάνει τίποτα το κράτος, το οποίο λεφτά χάνει ουσιαστικά από αυτή την ιστορία, αφού το χύμα διατηρείται παράνομα. Δεν εισπράττει ειδικό φόρο, δεν κάνει τίποτα για να πατάξει αυτό που είναι κακό για την υγεία. Μπορεί να είναι εξαιρετικά κάποια αποστάγματα από αυτά, εξαιρετικοί τεχνίτες, δεν υπάρχει όμως το μέσο, ο εξοπλισμός, δεν υπάρχει το χημείο και κανείς να ελέγξει πως το προϊόν αυτό που κάποιοι το πίνουν δεν έχει βλαβερά στοιχεία για τη μετέπειτα ζωή τους. Στην Ιταλία όταν ζήτησα χύμα γκράπα, με κοίταζαν σαν ούφο, η Ιταλία το έχει πατάξει. Τα βάζει όλα στο μπουκάλι, τα εμφιαλώνει με ταινία και δίνει ασφαλές το προϊόν στον καταναλωτή. Εμείς δεν θέλουμε να τα καταφέρουμε.

Κρασί ή απόσταγμα; Ποιο είναι πιο κοντά στην καρδιά σου;
Νομίζω ότι το κρασί έχει καταλάβει το μεγαλύτερο κομμάτι. Τις μεγαλύτερες συγκινήσεις από ένα μπουκάλι που έχει αλκοόλ σου τις δίνει το κρασί. Το κρασί εξελίσσεται μέσα στη φιάλη, ενώ τα αποστάγματα με το που θα μπουν στη φιάλη είναι αυτό, τέλος. Όμως, ένα κρασί που θα το δοκιμάσεις φέτος ή του χρόνου ή μετά από πέντε χρόνια έχει να σου δώσει πάντα διαφορετικές συγκινήσεις. Ενώ το να δοκιμάσεις ένα malt ουίσκι ή ένα παλαιωμένο ρούμι, όπως θα το δοκιμάσεις τώρα, θα είναι το ίδιο πράγμα και μετά από χρόνια, δεν εξελίσσεται.

Πού βλέπεις τον εαυτό σου σε πέντε χρόνια από τώρα;
Νομίζω τον βλέπω στην Ελλάδα, γιατί θεωρώ ότι το παλεύουμε με πολλή αξιοπρέπεια αυτό που γίνεται. Θα ήθελα ωστόσο να δω πιο δραστικά πράγματα, αλλά πρέπει να τα στηρίξουμε με ποιότητα. Θεωρώ, επίσης, πολύ πιθανό να βρίσκομαι και στην εταιρεία που είμαι σήμερα, γιατί βλέπω πως η προσπάθεια προς σε αυτή την κατεύθυνση που δραστηριοποιούμαστε γίνεται με πολύ οργανωμένο και τεχνοκρατικό τρόπο.

Ποιο είναι το όραμα της Β.Σ. Καρούλιας;
Θεωρώ ότι η Β.Σ. Καρούλιας έχει πολύ μεγάλη ιστορία στο χώρο του εμπορίου των αλκοολούχων ποτών και τώρα που διευρύνεται και με άλλα προϊόντα έχει μια νέα πρόσθετη δυναμική. Είδε τι έρχεται στην αγορά σχετικά νωρίς, δεν πιάστηκε εξαπίνης, είτε αυτό σημαίνει τάση της μείωσης της κατανάλωσης είτε αύξηση των ειδικών φόρων, που όταν ήρθε η κρίση ήταν λες και ήταν το μοναδικό σημείο που μπορούσε το κράτος να μαζέψει χρήματα. Οπότε αυτό γονάτισε τις εταιρείες, τις έχει κάνει φοροεισπράκτορες. Πρέπει να πάρουν το ΦΠΑ, τον ειδικό φόρο και σε ένα μήνα να το έχουν αποδώσει. Αυτό θέλει μια πολύ δομημένη οργάνωση για να το διαχειριστείς σωστά. Η εταιρεία έχει φήμη στην αγορά για αυτό, έχει πολύ συγκροτημένη δομή, απαραίτητη, αν θέλεις, για να είσαι μια υγιής επιχείρηση. Από εκεί και πέρα, καθώς αλλάζει η αγορά, βλέπω να γίνονται στοχευμένες και δομημένες στρατηγικές κινήσεις.

Θα επιχειρήσετε και εξαγωγικές κινήσεις σε κάποια ελληνικά προϊόντα;
Δεν το γνωρίζω αυτό, δεν είμαι έτοιμος να απαντήσω, αλλά δεν το αποκλείω καθόλου.

Πώς πιστεύετε ότι θα ανταποκριθεί ο κόσμος και εσύ προσωπικά στο Whisky Live που προετοιμάζουμε να διοργανώσουμε, μια μεγάλη γιορτή όχι μόνο του ουίσκι, αλλά και όλων των ανθρώπων που απολαμβάνουν υπεύθυνα ένα καλό ποτό;
Ο κόσμος διψάει για νέα πράγματα. Βλέπω πως εμείς, για παράδειγμα, φέραμε ένα νέο ουίσκι, το Label 5. Είχε πολλά χρόνια η ελληνική αγορά να ακούσει νέα σε αυτή την κατηγορία. Είχε απήχηση, ο κόσμος διψάει, θέλει. Όταν λοιπόν γίνει το Whisky Live, το οποίο είστε υποχρεωμένοι να το κάνετε, γιατί μόνο εσείς μπορείτε να το κάνετε για μένα με τον τρόπο που πρέπει να γίνει, είμαι βέβαιος ότι θα αγκαλιαστεί σωστά από το κοινό και είναι κάτι που όσο πιο λεπτομερώς στηθεί, τόσο μεγαλύτερη ανταπόκριση θα έχει.

Ελπίζω να είσαι από τους κύριους ομιλητές μας στα Master Classes.
Καλά να είμαστε πρώτα από όλα και βέβαια θα είμαι, με μεγάλη χαρά!

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ