ΣAKHΣ MΠOYΛAΣ

Mε χαμόγελο και ανατρεπτική διάθεση

Όταν ήταν μικρός, οι γονείς του τον παρότρυναν να γίνει δικηγόρος, λόγω της άνεσης που παρουσίαζε στο λόγο, κάτι που αξιοποίησε αργότερα σε αυτό με το οποίο επέλεξε τελικά να ασχοληθεί: το τραγούδι και την ηθοποιία. Κάθε Παρασκευή και Σάββατο, οι θαμώνες της «Ακτής Πειραιώς» δεν ακούνε μόνο καλά τραγούδια, αλλά ξεκαρδίζονται και στα γέλια όταν ο Σάκης Μπουλάς ανεβαίνει στη σκηνή. Παρέα με τον Γιάννη Ζουγανέλη, τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, τον Δημήτρη Σταρόβα, τον Μίλτο Πασχαλίδη και τον Γιάννη Κούτρα παρουσιάζουν αγαπημένα διαχρονικά τραγούδια, θεατρικά πολιτικής-κοινωνικής σάτιρας με στοιχεία stand-up comedy και επικοινωνία με το κοινό. Προσοχή, οι συντελεστές προειδοποιούν: Η αίθουσα χρηματίζεται!

Πέντε χρόνια ιστορίας συμπληρώνονται στην «Ακτή Πειραιώς». Τι μας παρουσιάζετε φέτος;
Στην Ακτή συμπληρώνω πέντε χρόνια, γιατί γενικά στο χώρο συμπληρώνω 40! Η συνταγή είναι πάντα περίπου η ίδια. Πολλά καλά τραγούδια, δικά μας αλλά και των φίλων μας, επικοινωνία με το κοινό και φυσικά πλάκα, σάτιρα.

Ποια θέματα αποτελούν φέτος αντικείμενο της σάτιράς σας;
Φέτος κάναμε μια εξαίρεση και πατήσαμε πόδι και στο κομμάτι που λέγεται επιθεώρηση. Επειδή μας απασχολούν πολύ έντονα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, ήταν αναπόφευκτο να ασχοληθούμε κατά κύριο λόγο μ’ αυτό που λέγεται οικονομική κατάσταση: η έκπτωση της χώρας, η απαξίωσή της, το κατάντημα αυτό στο οποίο έχουμε περιέλθει και στο οποίο μας έφεραν.

Η δική σας στάση απέναντι σε όλη αυτήν την ιστορία ποια είναι; Γιατί υπάρχουν δύο σχολές: η μία που λέει ότι φταίνε οι «κακοί διεφθαρμένοι πολιτικοί» και η άλλη που λέει ότι έχουμε ευθύνη κι εμείς ως πολίτες, που ζούσαμε πάνω από τις δυνατότητές μας, θέλαμε να μπούμε όλοι από το παράθυρο σε ένα υπερχρεωμένο δημόσιο, φοροδιαφεύγαμε…
Το να κάνει κανείς αυτοκριτική και να μη βγάζει την ουρά του απέξω σε ό,τι κακό συμβαίνει είναι καλό και θεμιτό. Αλλά από την άλλη, σίγουρα δεν μπορώ να πω ότι δεν φταίνε και οι πολιτικοί που μας έφεραν σ’ αυτό το χάλι. Ζούσαμε πάνω από τις δυνατότητές μας. Όταν όμως σε παίρνει κάθε τρεις και λίγο μια τράπεζα, και σχεδόν σε παρακαλάει να σου δανείσει χρήματα τα οποία θα αποπληρώσεις τα επόμενα 30 χρόνια, πρέπει να βλέπεις πάρα πολύ μακριά για να υποψιαστείς ότι όλο αυτό είναι ύποπτο. Και ο κόσμος έζησε κάποια περίοδο ψευτοευημερίας. Αλλά αυτοί που υπέγραφαν τις μεγάλες συμβάσεις, που μοίραζαν τις μίζες, δεν είναι ο απλός κόσμος, είναι αυτοί που διοικούσαν και διοικούν ακόμη.

Αντικείμενο της σάτιράς σας, λοιπόν, η κρίση. Με την απαγόρευση του καπνίσματος ασχολείστε φέτος στις παραστάσεις σας;
Εδώ ταιριάζει αυτό που λέμε «όλα τα ’χε η Μαριορή, ο φερετζές τής έλειπε». Εγώ έχω κόψει το τσιγάρο εδώ και λίγο καιρό και δεν μου λείπει. Το είχα ξανακόψει. Μην ξεχνάτε, έχω κάνει τετραπλό μπάι-πας. Γενικά, όποιος κόβει κάτι ψάχνει αφορμή για να το ξαναρχίσει, αλλά μην ξεχνάμε τη ζημιά που κάνει το τσιγάρο υπόγεια, χωρίς να το καταλαβαίνουμε.

Οπότε συμφωνείτε με τους περιορισμούς που έχουν τεθεί;
Με τον τρόπο που τέθηκαν, όχι. Τόσα χρόνια βάζεις τον κόσμο σε ένα λούκι να καπνίζει και ξαφνικά πατάς ένα κουμπί και του λες από τώρα και στο εξής δεν θα καπνίζεις. Ακόμη και στην Αμερική βλέπω τα τελευταία χρόνια ότι οι αμερικανικές καπνοβιομηχανίες έχουν κάνει μια κατά μέτωπον επίθεση. Έχουν πάρει έγκριτα περιοδικά όπως είναι το Time και έχουν βάλει φωτογραφία στρατιώτη από το Ιράκ με τσιγάρο στο στόμα, κάτι που πριν μερικά χρόνια δεν θα το έβλεπες. Ή ηθοποιούς του Χόλιγουντ να καπνίζουν. Κάτι με το οποίο διαφωνώ, γιατί κι εμάς όταν ήμασταν πιτσιρίκια αυτό μας παρέσυρε. Η εικόνα. Το θέμα είναι ότι όλα γίνονται. Οι άνθρωποι μπορούν να συνυπάρξουν. Π.χ. μπορεί ένα μαγαζί να βαφτίζεται μαγαζί καπνιστών, οπότε αν εγώ δεν καπνίζω, να πηγαίνω εκεί εν γνώσει μου. Ή να υπάρχουν μαγαζιά μη καπνιστών και να είναι πια θέμα της παρέας πώς θα το διαχειριστεί. Για να μην πω γι’ αυτά τα τεχνάσματα που πάνε να περάσουν από το Υπουργείο. Δηλαδή, να πρέπει να πληρώσεις 200 ευρώ το τετραγωνικό για να νομιμοποιήσεις το τσιγάρο.

Εσείς έχετε δικό σας μαγαζί μαζί με τον Γιάννη Ζουγανέλη, το «Shakespeare» στην πλατεία Καρύτση, το πρώην «Beat». Σας έχει επηρεάσει η κρίση;
Όχι ως προς την κίνηση του μαγαζιού, αλλά εγώ το βλέπω στον κόσμο. Στη διάθεσή τους, στον τρόπο που πίνουν, στον τρόπο που τρώνε. Πάντως, αν ήταν να το ανοίξω τώρα, αυτήν την εποχή, δεν θα το άνοιγα.

Γιατί;
Γιατί να το κάνω; Για να γίνω εισπράκτορας φόρων για το κράτος; Το ένα τέταρτο είναι το ΦΠΑ. Πρόσθεσε ΑΕΠΙ, ΤΕΒΕ, ΙΚΑ, ρεύμα, έκτακτες εισφορές, προσωπικό. Στα 7,5 ευρώ τα 2,5 είναι το ΦΠΑ, βάλε τα λεφτά που πληρώνεις εδώ κι εκεί, ακόμη και στο δήμο για τα καρεκλάκια που βάζεις.

Θεωρείτε ότι το κράτος είναι εχθρικό απέναντι στην επιχειρηματικότητα;
Για τίποτα δεν είναι φιλικό το κράτος. Είναι εχθρικό και απάνθρωπο μπορώ να πω. Πλέον δεν εργαζόμαστε με την έννοια της παραγωγής έργου. Δουλεύουμε. Καταντάει δουλεία. Αισθάνεσαι ότι δεν έχεις προοπτική, δεν μπορείς πια να αποταμιεύσεις, νιώθεις ανασφάλεια.

Αυτό για εσάς που έχετε τα μαγαζιά. Γιατί για εμάς τους πελάτες, είναι ανάγκη να υπάρχουν κάποιοι χώροι να μπορούμε να βγούμε, να ακούσουμε καλή μουσική, να χαλαρώσουμε, να πιούμε.
Νομίζω ότι αυτό το έχουμε περισσότερο ανάγκη παρά ποτέ. Να σας δώσω όμως μια συμβουλή ενός παλιού πότη. Να πίνετε με μέτρο, να ψάχνετε ποιο μαγαζί πουλάει καλά ποτά. Εμείς στο μαγαζί είμαστε ψείρες σ’ αυτό το θέμα· το ψάχνουμε πάρα πολύ. Ψάχνουμε ειδικές παλαιώσεις κ.λπ.

Ποιες ετικέτες ουίσκι θα βρούμε στο «Shakespeare»;
Στο «Shakespeare» έχουμε μια πολύ αξιόλογη συλλογή από ουίσκι. Έχουμε 36 malt ουίσκι: Springbank, Balvenie, Lemon Hart, Big Peat, Nikka (το οποίο είναι γιαπωνέζικο), The Macallan 18 ετών. Γενικά έχουμε πάρα πολλές ετικέτες. Είκοσι οκτώ ετικέτες από διαφορετικά ρούμι, τα οποία είναι περιορισμένης παραγωγής, αλλά και μια μεγάλη ποικιλία από τζιν, βότκα και λικέρ. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι το ουίσκι, όταν πίνεται συνειδητά και με σύνεση, μπορεί να είναι εξαιρετικό. Όταν φτάνει στα όρια της απόλαυσης. Γιατί μετά είναι μόνο αλκοόλ, και αυτό μπορεί να κάνει μεγάλο κακό.

Όσο περνούν τα χρόνια, τι βλέπετε να αλλάζει στο χώρο του τραγουδιού;
Αυτό που σίγουρα έχει αλλάξει είναι ότι λόγω του internet έχει αλλάξει τελείως ο τρόπος παραγωγής, εκμετάλλευσης και διακίνησης των τραγουδιών. Πιστεύω ότι οι εταιρείες έχουν μείνει πια χωρίς αντικείμενο. Όλο αυτό θα πρέπει πλέον να το δούμε από μια νέα σκοπιά. Δεν υπάρχουν τα παραδοσιακά δισκάδικα, δεν υπάρχουν οι παραδοσιακές παραγωγές δίσκων, δεν υπάρχουν κίνητρα. Πρέπει πλέον ο καλλιτέχνης να επωμιστεί ο ίδιος την προώθηση του έργου του, ή μέσω ενός σπόνσορα, ή μέσω μιας εφημερίδας.

Εσείς συμφωνείτε με αυτόν τον τρόπο διάθεσης ενός καλλιτεχνικού προϊόντος, μέσω των εφημερίδων; Γιατί πολλοί συνάδελφοί σας, κυρίως από το χώρο του έντεχνου τραγουδιού, διαφωνούν.
Εγώ συμφωνώ με οποιονδήποτε τρόπο τα τραγούδια μπορούν να φτάσουν στο κοινό. Δεν με ενδιαφέρει πώς. Εμένα με ενδιαφέρει να βγαίνουν τραγούδια. Αυτό με νοιάζει. Και να κινείται όλο το σύστημα, να φτάνουν στον κόσμο. Και αυτό φοβάμαι. Ότι στο τέλος θα σταματήσουν να βγαίνουν τραγούδια.

Πάνω σε αυτό που λέτε. Εσείς που υπηρετείτε το έντεχνο τραγούδι, δεν θεωρείτε ότι τα τελευταία χρόνια δεν υπάρχει στον ίδιο βαθμό παραγωγή, όχι μόνο τραγουδιών αυτού του είδους, αλλά και καλλιτεχνών; Δηλαδή, πολύ λίγα είναι τα παιδιά είτε που ασχολούνται με αυτό το είδος είτε που καταφέρνουν να γίνουν γνωστά στο ευρύ κοινό.
Ναι, ισχύει αυτό, γιατί πιστεύω ότι και στο θέμα του τραγουδιού υπάρχει έκπτωση. Κατά τη γνώμη μου, η τέχνη οφείλει να αντιστέκεται. Και στο χώρο του τραγουδιού, τα πράγματα πλέον δεν γίνονται με τον τρόπο που πρέπει να γίνονται. Παλιά, υπήρχαν παραγωγοί οι οποίοι κατηύθυναν κάποια ταλαντούχα παιδιά, υπήρχε υλικό το οποίο επεξεργάζονταν στο στούντιο, έβγαιναν ντέμο, τα άκουγαν, γίνονταν προσπάθειες να γραφτούν τραγούδια, να γραφτεί καλή μουσική. Σήμερα, υπάρχουν άνθρωποι που έχουν πολύ καλά τραγούδια, τα οποία τα κρατούν σπίτι τους. Κρυμμένα στα ντουλάπια του σπιτιού τους, γιατί απλώς δεν μπορούν να βρουν τρόπο να τα πουλήσουν. Δεν υπάρχει πια δισκογραφία. Υπάρχει το πρόβλημα του internet. Ο καθένας μπορεί να μπει τσάμπα στο διαδίκτυο και να κατεβάσει όποιο τραγούδι θέλει, να το κλέψει. Ως προς αυτό υπάρχει τεράστιο πρόβλημα.

Η προσέλευση του κόσμου στην «Ακτή Πειραιώς» λόγω κρίσης σας αγχώνει;
Συγκεκριμένα στην «Ακτή» δεν έχουμε μέχρι στιγμής πρόβλημα. Αλλά γενικά, σαφώς με ανησυχεί. Παρά το ότι παραδοσιακά η διασκέδαση πήγαινε πάντα καλύτερα σε περιόδους κρίσης. Σκεφτείτε ότι στην κατοχή, για παράδειγμα, τα θέατρα πήγαιναν υπερβολικά καλά.

Λέμε για τη διασκέδαση εκτός σπιτιού· εντός σπιτιού, τηλεόραση παρακολουθείτε για να χαλαρώσετε ή να διασκεδάσετε; Π.χ. εκπομπές σάτιρας;
Παρακολουθώ ελάχιστα πράγματα στην τηλεόραση, ούτε εκπομπές σάτιρας ούτε τίποτα από όλα αυτά. Τυχαίνει καμιά φορά να δω τον Λαζόπουλο. Δεν με ενδιαφέρει όμως και κάτι από αυτά που προβάλλονται. Μπορεί να δω Eurosport, τένις ή τέτοιους είδους προγράμματα.

Για να κλείσουμε όπως ξεκινήσαμε από την «Ακτή Πειραιώς», φέτος σας σατιρίζει επί σκηνής ο Γιάννης Ζουγανέλης, όπως βλέπαμε τα προηγούμενα χρόνια;
Πάντα, πάντα. Και ο Γιάννης εμένα, και εγώ τον Γιάννη! Γίνεται να φύγει αυτό; Δεν γίνεται. Και καλά, εγώ δικαίως τον σατιρίζω, αυτός γιατί; Τι βρίσκει σε εμένα, δηλαδή, δεν καταλαβαίνω!

Shakespeare, Καρύτση 7, 210 3222253
Ακτή Πειραιώς, κάθε Παρασκευή και Σάββατο, Πειραιώς 178 & Λαμίας 4,
210 3418 020

 

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ