ΛEΞIKO

Τα ψιλά γράμματα της παραγωγής

Bibere: το λατινικό ρήμα από το οποίο προέρχεται η ονομασία της μπίρας· σημαίνει «πίνω»

Cerveza: έτσι ονομάζουν οι Ισπανοί την μπίρα. Έχει πάρει το όνομά της από τη θεά Δήμητρα

Chichais: μπίρα από καλαμπόκι

Fuggles, Goldings: είναι τύποι λυκίσκου για μπίρες Ale και Stout αντίστοιχα

Kumis: μπίρα από γάλα καμήλας

Saaz, Hallertan: τύποι λυκίσκου για Lager

Αφροζύμες: δρουν μόνο στο πάνω μέρος της δεξαμενής και δεν ξαναχρησιμοποιούνται

Βυθοζύμες: δρουν στον πάτο της δεξαμενής και μπορούν να χρησιμοποιηθούν ξανά.

Βύνη: το βυνοποιημένο κριθάρι.

Βυνοποίηση: η διαδικασία μετατροπής του κριθαριού σε βύνη. Αποτελείται από τα στάδια της διαβροχής, της βλάστησης, της ξήρανσης, του κοσκινίσματος και του βρασμού.

Δεξαμενές ζύμωσης: κωνικές ανοξείδωτες φιάλες, σε διάφορα μεγέθη. Εκεί γίνεται η ζύμωση. Το κάτω μέρος τους είναι κωνικό, για να φεύγουν εύκολα οι μαγιές και τα υπολείμματα.

Ζυθογλεύκος: το μείγμα από νερό, αλεσμένη βύνη και λυκίσκο που προκύπτει μετά το βρασμό.

Ζυθοποίηση: η διαδικασία της αλκοολικής ζύμωσης για τη μετατροπή τού ζυθογλεύκους σε μπίρα

Ζύμες ή μαγιά: είναι μονοκύτταροι μύκητες. Κατά τη ζυθοποίηση, μετατρέπουν τα σάκχαρα του ζυθογλεύκους σε διοξείδιο του άνθρακα και αλκοόλη. Συμβάλλουν επίσης στα αρώματα της μπίρας, παράγοντας τρία υποπροϊόντα: τις φαινόλες (πικάντικες νότες), τους εστέρες (φρούτα, καρποί) και

τα διακετύλια (νότες ξύλου)

Κριθάρι: δημητριακό που κατατάσσουμε σε τρεις τύπους, ανάλογα με τον αριθμό των σπόρων στον καρπό του ανώτερου στελέχους. Έτσι έχουμε το δίστιχο, το τετράστιχο και το εξάστιχο. Στα ζυθοποιεία της Ευρώπης χρησιμοποιούν τα δίστιχα, γιατί βυνοποιούνται πιο εύκολα και έχουν υψηλότερο συντελεστή αμύλου. Στις ΗΠΑ από την άλλη, χρησιμοποιούν κυρίως το εξάστιχο, γιατί είναι πιο οικονομικό και έχει μεγαλύτερη συγκέντρωση ενζύμων

Λυκίσκος: πράσινο αναρριχητικό φυτό, πολύ ευαίσθητο, που χρειάζεται χαμηλές θερμοκρασίες για να αναπτυχθεί. Στην μπίρα δρα ως σταθεροποιητής ή ως αντιοξειδωτικό και της προσφέρει τη χαρακτηριστική της πικράδα. Στην παραγωγή, χρησιμοποιείται είτε αποξηραμένος είτε σε μορφή pellets.

Νόμος της καθαρότητας: αναφέρει ότι για να είναι ένα ποτό μπίρα, θα πρέπει να προέρχεται από τέσσερα μόνο συστατικά: βυνοποιημένο κριθάρι, λυκίσκο, νερό και μαγιά

Παστερίωση: η ελαφρά επεξεργασία της μπίρας με θερμότητα, για την εξουδετέρωση μικροοργανισμών

Πράσινη βύνη: το κριθάρι που έχει βλαστήσει

Φρύξη: θέρμανση σε υψηλές θερμοκρασίες

 

Τα ψιλά γράμματα της ετικέτας

Ale: τύπος μπίρας υψηλής ζύμωσης, με σφραγίδα τα πλούσια αρώματα και καταγωγή από την Αγγλία

Amber: ονομασία για τις καστανές Ale. Το χρώμα τους προέρχεται από την καραμελωμένη βύνη

Bière de Garde: είναι μια Γαλλίδα υψηλής ζύμωσης, που ξαναζυμώνεται στη φιάλη

Bitter: αγγλικός όρος που μαρτυρά την έντονη παρουσία του λυκίσκου και την πικρή επίδρασή του

Bock: γερμανικός όρος για τις μπίρες υψηλής περιεκτικότητας σε αλκοόλη

Dark: όταν αυτή η περιγραφή αναγράφεται στην ετικέτα, η μπίρα είναι σίγουρα σκούρα

Draft: η βαρελίσια μπίρα

Dry μπίρα: μια ιαπωνική ανακάλυψη κι ένα στυλ μπίρας που αγαπούν πολύ στην Ιαπωνία. Αποτελεί μια πιο light έκδοση της Pils, κοφτή, με ξηρή γεύση

Dunkel: έτσι ονομάζουν οι Γερμανοί τις σκούρες μπίρες

Duppel και Tripel: δύο όροι που προσδιορίζουν το ποσοστό αλκοόλης. Έτσι οι Duppel έχουν 6-7,5% vol και οι Tripel 7-10% vol. Με τον όρο Tripel περιγράφεται συνήθως η πιο δυνατή σε αλκοόλη μπίρα ενός οίκου Duvel: βελγική μπίρα, με σήμα κατατεθέν την τριπλή ζύμωση

Hefe: η μαγιά στα Γερμανικά. Στην ετικέτα, πιστοποιεί ότι πρόκειται για μια θολή μπίρα

Kolsch: ξανθιές από την Κολωνία

Kriek: βελγική μπίρα από κεράσι

Lager: στα Γερμανικά, ο όρος σημαίνει αποθήκη και χαρακτηρίζει τις μπίρες χαμηλής ζύμωσης, γιατί αποθηκεύονταν σε κελάρια χαμηλής θερμοκρασίας για τη ζύμωση και την ωρίμανση

Lampic: ειδική κατηγορία μπιρών που γεννιούνται μετά από αυθόρμητη ζύμωση, χωρίς την προσθήκη βιομηχανικών ζυμών

Light beer: είναι οι μπίρες με χαμηλές θερμίδες

Low alcohol ή no alcohol: όταν το δούμε, μπορούμε να πιούμε άφοβα. Το αλκοόλ είναι από 0,75-1,5% vol

Münchener: ο όρος δείχνει ότι η συγκεκριμένη μπίρα έρχεται από το Μόναχο

Seasonal beers: όπως λέει και το όνομα τους, είναι οι εποχικές μπίρες, που αποτελούν μάλιστα μεγάλη μόδα στο εξωτερικό

Sur lie: φανερώνει ότι υπάρχει μαγιά στη φιάλη, επομένως έχει γίνει ζύμωση και εκεί

White: μπίρες από σιτάρι

 

Τα ψιλά γράμματα της απόλαυσης

Άνοιγμα: αφαιρούμε το καπάκι με ανοιχτήρι, κρατώντας την μπίρα από την πάνω πλευρά, και όχι από την κάτω, για να αποφύγουμε την υπερχείλιση

Σερβίρισμα: αρχικά κρατάμε το ποτήρι σε γωνία 45 μοιρών και αφήνουμε την μπίρα να ρέει αργά στα τοιχώματά του. Επαναφέρουμε σταδιακά το ποτήρι στην κάθετη θέση και σηκώνουμε το μπουκάλι ψηλότερα, για να πέσει η μπίρα πιο ζωηρά στο ποτήρι και να σχηματιστεί αφρός

Αφρός: το στεφάνι που δημιουργείται στην επιφάνεια της μπίρας, χάρη στο διοξείδιο του άνθρακα. Προστατεύει την μπίρα από την επαφή της με το οξυγόνο και διατηρεί τη γεύση και το άρωμα. Το σωστό σερβίρισμα είναι η μπίρα να έχει περίπου δύο δάχτυλα αφρό στο ποτήρι

Ποτήρια: ανάλογα με τον τύπο μπίρας έχουμε και τα κατάλληλα ποτήρια, που αναδεικνύουν τα αρώματα, τη γεύση, διατηρούν την κατάλληλη θερμοκρασία και συμβάλλουν στο σχηματισμό του αφρού. Τα παρακάτω ποτήρια είναι τα πιο βασικά και αξίζει να τα δοκιμάσουμε:

Τουλίπα: είναι για τις κόκκινες ή τις μαύρες μπίρες, βοηθάνε στο εύκολο στροβίλισμα του ποτηριού και την ιδανική εξάτμιση των αρωμάτων στη μύτη μας.

Πλατιά: οι μοναστηριακές τα χρειάζονται. Στη βάση τους υπάρχει μια χάραξη που προκαλεί τη συγκέντρωση των πρωτεϊνών και τη δημιουργία φυσαλίδων που συνεχώς ταξιδεύουν στην επιφάνεια. Έτσι διατηρείται ο αφρός στις υψηλόβαθμες μπίρες και διακρίνονται τα αρώματα

Λεπτό και ψηλό: είναι το ποτήρι για την Pilsner. Μας επιτρέπει να θαυμάσουμε τη διαυγή μπίρα, να παρατηρήσουμε τις φυσαλίδες αλλά και να απολαύσουμε τον αφρό

Pint: είναι το κλασικό ποτήρι για τη Lager. Τέλειο για την ήπια ξανθιά, που πίνεται σε μεγάλες ποσότητες

Ψηλό, και λεπτό στο κάτω μέρος: είναι το αναγκαίο ποτήρι για τη θολή Weiss. Oι σιταρένιες μπίρες Weiss έχουν ίζημα. Το στενό κάτω μέρος βοηθά στο να ανακατεύεται το ίζημα καθώς πίνουμε και να μη συγκεντρώνεται στον πάτο. Σε αυτό βοηθάει και το ειδικό σερβίρισμα της μπίρας. Πρώτα βάζουμε τα 3/4 της ποσότητας στο κεκλιμένο ποτήρι και στη συνέχεια, αφού έχουμε στροβιλίσει λίγο τη φιάλη, βάζουμε την υπόλοιπη μπίρα στο κάθετο ποτήρι.

Αποθήκευση: οι μπίρες δεν παλαιώνουν όπως το κρασί και, με κάποιες εξαιρέσεις, πίνονται νέες και φρέσκιες. Για να τις συντηρήσουμε, τις φυλάσσουμε στο ψυγείο ή εναλλακτικά σε κάποιο σκοτεινό μέρος με χαμηλή θερμοκρασία, χωρίς υγρασία και οσμές.

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ