ΒΡΑΔΙΑ ΓΕΥΣΙΓΝΩΣΙΑΣ GLENFIDDICH

Όλα κύλησαν υπέροχα στη βραδιά γευσιγνωσίας που διοργάνωσε το περιοδικό Whisky Magazine και η εταιρεία Άμβυξ ΑΕ που αντιπροσωπεύει στη χώρα μας το ουίσκι Glenfiddich.

Το ραντεβού για τη μύηση ήταν για το απόγευμα της Κυριακής στο bar «42» που βρίσκεται σε μια ήσυχη γωνιά του κέντρου, στην οδό Κολοκοτρώνη 3, στη στοά του «Κεντρικόν». Ας αρχίσουμε από το χώρο του μπαρ. Εξαιρετικό, ζεστό, ιδανικό, με μια μακριά καμπυλωτή μπάρα όπου κυριαρχεί το δέρμα και το ξύλο, η απόχρωση του οποίου μού θύμισε αμέσως το χρώμα των malt, προκαταβάλοντάς με έτσι για την επικείμενη θαλπωρή του ουρανίσκου μου.

Ξεναγός και ψυχή του σεμιναρίου γευσιγνωσίας ήταν ο κ. Πέτρος Χαριζόπουλος ο οποίος μας ξενάγησε στα μυστικά του ουίσκι ξεκινώντας με μια ολιγόλεπτη ομιλία περί ιστορίας του πιο διάσημου ποτού, στα διάφορα είδη όπως το blended ή το grain, και φυσικά το αγαπημένο malt. Γρήγορα περάσαμε στις λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά κι η κουβέντα ήρθε περί αποστακτηρίων, βαρελιών, νερού, και φυσικά του εδάφους… Lowlands, Highlands, Speyside… The Islands… όλες τις τοποθεσίες εκείνου του ευλογημένου τόπου που όλοι οι ουισκόφιλοι θέλουμε να πάμε να προσκυνήσουμε μια φορά τουλάχιστον στη ζωή μας.

Τιμώμενο ποτό της βραδιάς όπως είπαμε ήταν το Glenfiddich, μεγάλη διάσημη μάρκα της οποίας λογικά οι περισσότεροι θα γνωρίζετε το 12άρι, το πιο διαδεδομένο στα μέρη μας. Αν λοιπόν σας αρέσει αυτό, το «απλό» Glenfiddich τα καλά νέα είναι ότι από κει και πέρα ξεκινάει προς τα πάνω (προς τη γευσιγνωστική ευτυχία) μια οικογενειακή σειρά ουίσκι που το ξεπερνάνε και σας ανταμείβουν με εξαιρετικές, όσο και προς εξερεύνηση, δεκάδες γεύσεις.

Στο σεμινάριο δοκιμάσαμε εκτός από το κλασικό Glenfiddich κι άλλα τρία: το Rich Oak (14 ετών), το 15 ετών και το 18 ετών. Οι παρευρισκόμενοι καλεσμένοι χωρίζονταν σε γνώστες, αλλά και σε απλούς φίλους των malt, σαν εμένα που δε διεκδικούμε δάφνες ειδικού, αλλά τολμάμε να πούμε τη γνώμη μας σαν γνήσιοι amatori (εραστές) του σπορ.

Έτσι λοιπόν μιλήσαμε για τους χρωματισμούς, για τα δάκρυα των malt που κυλούσαν στα ποτήρια και φυσικά αναφερθήκαμε στις πάμπολλές γεύσεις, άλλες ασυνήθιστες κι άλλες κλασικές όπως πιπέρι, τύρφη, τζάκι, καμένο ξύλο, κανέλα, βανίλια, αφού, ειδικά από κάποιες παλαιώσεις και πάνω, τα malt έχουν την τύχη να ανασύρουν από βαθιά μέσα μας ανεξερεύνητες και άγνωστες μυρωδιές, σαν έρωτες περασμένους, αλλά ποτέ λησμονημένους…

Τι έβγαλε η δοκιμή; το 12αρι ήταν το γνωστό ισορροπημένο ποτό, το οποίο όταν ακολούθησε η γεύση των επόμενων πήρε την τελευταία θέση στην κατάταξη. Αντιθέτως πολύ ευχάριστη έκπληξη αποτέλεσε το 14άρι Rich Oak που κατάφερε με μια μεστή γεύση, ολίγον καπνιστή λόγω βαρελιού, να κατακτήσει πολλούς συνδοκιμαστές, ενώ το 15άρι, που χάριζε στο τελείωμά του ένα καραμελώδες γλύκισμα, απέκτησε φανατικούς θαυμαστές και πολλές από τις κυρίες της βραδιάς που δεν ήταν λίγες. Τέλος, το 18αρι κατά την γνώμη μου κέρδισε τον αγώνα αφού εκτός από μια γλυκύτητα έδωσε κι ένα ερέθισμα στο λαιμό, ένα ανεπαίσθητο τσίμπημα σαν να σου υπενθύμιζε ότι εξακολουθούσες να πίνεις ένα οινοπνευματώδες ποτό, κι όχι ένα οποιοδήποτε, παρά ένα σπάνιο απόσταγμα που σε περίμενε 18 χρόνια σε ένα βαρέλι σε κάποια σκοτεινή αποθήκη…

Ωραία εμπειρία, φίλοι… κι η βραδιά δεν είχε τελειώσει ακόμα, αφού ακολούθησε ένας πλούσιος μπουφές, ένα αναμνηστικό δώρο και φυσικά κι άλλα ποτήρια με το μαγικό υγρό που περίμεναν υπομονετικά τους τυχερούς παρευρισκόμενους. Θα σας έλεγα ψέματα αν υποστήριζα πως αντιστάθηκα σε άλλο ένα ποτήρι γεμάτο με το πολύτιμο 18αρι.

Εκτός από τον εξαιρετικό και καταρτισμένο κ. Χαριζόπουλο, για την επιτυχία της βραδιάς εργάστηκαν αρκετοί και τα συγχαρητήρια πηγαίνουν σε όλους. Θέλω να ευχαριστήσω και προσωπικά τον Φωκίωνα Κοπανάρη, την Pεβέκκα Bιτάλ, τον Πάνο Δεληγιάννη, αλλά και τον φωτογράφο Αλέξανδρο Λαμπροβασίλη και φυσικά την εξαιρετική φίλη δημοσιογράφο Βαλίσια Βύζα.