H ΠPΩTH MOY ΦOPA

Αρθρογράφος: Nάσια Παπάζογλου

Θυμάστε το πρώτο σας ποτό; Την πρώτη φορά που σαν «μεγάλος» ή «μεγάλη» παραγγείλατε σε μπαρ; Εγώ το θυμάμαι πολύ καθαρά, αν και προτιμώ να ξεχάσω πόσα χρόνια έχουν περάσει. Σε συνοικιακή ντισκοτέκ, στη Ρόδο, σε σχολική εκδρομή, με πολύ ύφος και άνεση άνοιξα το στόμα μου και ζήτησα ένα screwdriver, χωρίς να έχω την παραμικρή ιδέα τι ήταν –το όνομα από μόνο του ήταν προκλητικό κι αυτό προς το παρόν μου αρκούσε. Η γεύση δεν ήταν καθόλου άσχημη και μετά το δεύτερο screwdriver αποφάσισα ότι ένα νέο, πολύ ενδιαφέρον πεδίοπειραματισμών ανοιγόταν μπροστά μου.

Τα επόμενα χρόνια ανταποκρίθηκα με ζήλο στο στόχο που έβαλα εκείνο το βράδυ και με χαρά δοκίμασα από τα πιο σοφιστικέ κοκτέιλ μέχρι τα πιο περίπλοκα ως προς τη σύνθεση, το χρώμα και τη διακόσμηση. Δεν ήμουν καθόλου πιστή, και η περιέργεια ήταν το βασικό κίνητρο για τις επιλογές μου στις βραδινές εξορμήσεις μου. Ώσπου... ερωτεύτηκα!

Με τον έρωτα μπήκε και το ουίσκι στη ζωή μου. Μέχρι τότε δεν ήταν ποτέ επιλογή μου, γυρνούσα γρήγορα τη σελίδα στον κατάλογο με τις ίδιες πάντα μάρκες ουίσκι, που μου θύμιζαν γλυκά τον μπαμπά μου σε κοινωνικές συναθροίσεις. Τι σχέση είχε η δική μου ζωή με εκείνες τις μακρινές αναμνήσεις; Ο έρωτάς μου όμως είχε μια τελείως διαφορετική προσέγγιση, μια ξεκάθαρη προτίμηση και μια διαμορφωμένη άποψη για το ουίσκι. Γρήγορα κατάλαβα ότι δεν με έπαιρνε να πίνω ποτά με ομπρελίτσες και κατέφευγα στην μπίρα, με την ελπίδα ότι αποτελούσε αξιοπρεπή επιλογή στα μάτια του. Ώσπου ένα βράδυ συνέβη το μοιραίο· τον εμπιστεύτηκα και δοκίμασα το ποτό του ξεπερνώντας αναστολές, και πολύ –τόσο πολύ– πρόθυμη να (απο)δείξω πόσο συμβατοί είμαστε. Δεν ήμουν όμως καθόλου προετοιμασμένη γι’ αυτό που ακολούθησε.

Το αρχικό μούδιασμα της πρώτης γουλιάς υποχώρησε και αφέθηκα στη γλυκιά γεύση και το ιδιαίτερο άρωμα. Δεν υπήρχε η έξαψη που είχα νιώσει δοκιμάζοντας άλλα ποτά, αλλά είχα την περίεργη αίσθηση ότι ίσως ήταν η πρώτη φορά που έπινα ένα ποτό σαν πραγματικά «μεγάλη». Δεν επιθυμούσα πλέον να δοκιμάσω κάτι άλλο. Ήθελα να γευτώ ξανά το μούδιασμα και να απολαύσω αργά αυτή την εμπειρία. Άρχισα να πίνω σταθερά ουίσκι και εκπλησσόμουν που η αίσθηση γινόταν πλουσιότερη κάθε φορά –η οικειότητα δεν αφαιρούσε τη σαγήνη και τη γοητεία, το αντίθετο. Δεν έγινα ειδική ποτέ, δοκίμασα και δοκιμάζω συνέχεια διαφορετικές προτάσεις, κολλώντας κατά καιρούς σε κάποιες από αυτές… Από αυτή την άποψη, είναι μάλλον ιεροσυλία να φιλοξενούν τις σκέψεις μου σε αυτό το περιοδικό και θα έπρεπε για πάντα να σιγάσω!

Δεν ξέρω πολλές γυναίκες που πίνουν ουίσκι. Οι περισσότερες φίλες μου σίγουρα δεν πίνουν και δηλώνουν έκπληξη για την προτίμησή μου, θεωρώντας το ουίσκι «σκληρό» ποτό για μια γυναίκα. Δεν πιστεύω σε τέτοιους χαρακτηρισμούς. Τι σημαίνει «σκληρό»; Αν αυτό σημαίνει απαιτητικό, τότε μπορεί να έχουν δίκιο. Το ουίσκι απαιτεί την προσοχή σου και το σεβασμό σου, δεν σου χαρίζεται. Εσύ θα θελήσεις να του χαριστείς και να το ανακαλύψεις σιγά-σιγά, απολαυστικά. Θα το αναζητήσεις σαν συντροφιά σε στιγμές πολύ προσωπικές. Θα το καλωσορίζεις κάθε φορά σαν ένα αγαπημένο φίλο, με τον οποίον μοιράζεσαι τα πάντα. Πέρα από την απόλαυση που συνδέεται με τα χαρακτηριστικά του, την προέλευσή του, την παλαιότητά του και όλα αυτά που κάνουν τους ειδικούς να παραληρούν ή όχι, το ουίσκι έχει μια στιβαρότητα που σε κάνει να νιώθεις μια ανεξήγητη ασφάλεια και σταθερότητα. Θα περίμενε κανείς ότι αυτά τα προτερήματα θα συγκινούσαν τις περισσότερες γυναίκες. Γιατί άραγε δεν μπαίνουν σε αυτή τη διαδικασία; Συχνά αναρωτιέμαι, αλλά δεν έχω καταλήξει σε μια αξιόπιστη εξήγηση. Το ουίσκι δεν καλύπτει τις συνηθισμένες προδιαγραφές, βάσει των οποίων η πλειονότητα των γυναικών συνηθίζει να επιλέγει ποτά. Συνήθως αναζητούν κάτι «ελαφρύ», κάτι «δροσερό», κάτι «για την παρέα». Ένα άσπρο κρασί, μια βότκα, ένα κοκτέιλ, ανταποκρίνονται ευκολότερα στα κριτήριά τους.

Είναι μήπως το στερεότυπο του «αντρικού», «σκληρού» ποτού που τις κάνει να προσπερνούν το ουίσκι; Ακόμη κι αν το δοκιμάσουν, μήπως ξαφνιάζονται από το πρώτο μούδιασμα και γυρνούν γρήγορα σε λύσεις και γεύσεις δοκιμασμένες; Μήπως δεν τολμούν να αφεθούν στην πρωτόγνωρη αίσθηση που προκαλεί το ουίσκι, για να το ανακαλύψουν; Κι όμως, αν το καλοσκεφτείς, το ουίσκι ταιριάζει πολύ στις γυναίκες και στην αέναη αναζήτησή τους για σχέσεις που βασίζονται στην εμπιστοσύνη, την αφοσίωση και την ειλικρίνεια. Ίσως πάλι, δεν ήταν ερωτευμένες όταν το δοκίμασαν για πρώτη φορά...

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ