MORE TO BE DONE

Αρθρογράφος: Dave Broom

Mου φαίνεται σαν να έχουν περάσει αιώνες από τότε που το πούλμαν σταμάτησε έξω από το αποστακτήριο Strathisla κι από μέσα του ξεχύθηκε ένα ετερόκλητο πλήθος «δημοσιογράφων του ποτού» (όπως αποκαλούμε τώρα τον εαυτό μας). Είχαν έρθει για να δοκιμάσουν το νέο ουίσκι της Chivas Brothers. Ονομάζεται «The Century of Malts» (Ο αιώνας των malt), όχι επειδή είναι 100 ετών, αλλά επειδή αποτελείται από 100 διαφορετικά single malt που έχει αναμείξει ο Colin Scott. Το δοκιμάσαμε, το επιδοκιμάσαμε και αναρωτηθήκαμε γιατί οργανώθηκε ένα τόσο πολυτελές ταξίδι για μία και μόνο φιάλη. Και τότε μας οδήγησαν σε μια άλλη αίθουσα.

Εκεί ήταν αραδιασμένα πάνω σε τραπέζια δείγματα από κάθε ουίσκι που χρησιμοποιήθηκε στο vatting (ναι, ο όρος ήταν δόκιμος και τότε). Ήταν η πρώτη φορά που είδα το DNA ενός ουίσκι να παρουσιάζεται κατ’ αυτόν τον τρόπο· μια σπάνια –ακόμη και για τις μέρες μας– ευκαιρία για έναν blender να πει «Αυτή είναι η δουλειά μου· πείτε μου τη γνώμη σας». Παράλληλα, μας έθετε έμμεσα δύο επιπλέον ερωτήματα που έπρεπε να απαντηθούν: «Διακρίνετε τη σύνθεση; Μπορείτε να ξεχωρίσετε το πάντρεμα;» Ήταν μια πρόκληση άκρως φιλόδοξη και παράδοξη. Οι δημοσιογράφοι τού ουίσκι άρχισαν το nosing, οι δημοσιογράφοι τού κρασιού (συνηθισμένοι χρόνια τώρα να δοκιμάζουν πολλά διαφορετικά κρασιά σε ένα tasting) άρχισαν να οσφραίνονται και να φτύνουν, για να παραδεχτούν τελικά την ήττα τους μετά από καμιά δεκαριά dram.

Το πείραμα πέτυχε. Μπερδεμένοι αλλά ικανοποιημένοι, εκτιμήσαμε το γεγονός ότι δεν μπορούσαμε να διακρίνουμε τη σύνθεση. Ήταν αδύνατον. Επιπλέον, μας δόθηκε μια νέα οπτική διάσταση στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε το ουίσκι. Είδαμε πολλά γνωστά ονόματα, αλλά ήταν πολύ λιγότερα από τα εν ενεργεία άγνωστα αποστακτήρια. Υπήρχαν δείγματα από αποστακτήρια που έχουν κλείσει, από άμβυκες Lomond και από πειραματισμούς του Chivas με πολύ τυρφώδη ουίσκι στο Glen Keith και το Caperdonich. Όλοι αυτοί οι χαρακτήρες συγχωνευτήκαν σε ένα ενιαίο σύνολο.

Εκατό ουίσκι σε μία φιάλη ήταν μια υπέροχα ακραία ιδέα. Όπως κι ένα περιοδικό αποκλειστικά για το ουίσκι. Ας μην ξεχνάμε ότι όταν ξεκινήσαμε αυτό το έντυπο, το ουίσκι δεν ήταν ευρέως διαδεδομένο στις κύριες αγορές του, ενώ η Ισπανία αναδυόταν ως η νέα χώρα κατανάλωσής του. Κανείς δεν ανέφερε τότε την Κίνα, τη Βραζιλία ή τη Ρωσία.

Ήταν η εποχή πριν από τα blog, πριν από τις εκδηλώσεις για το ουίσκι. Ωστόσο, υπήρχαν ενδείξεις ότι τα single malt θα αποδεικνύονταν σωτήρες του και ότι κάποιοι θα ήθελαν να μάθουν περισσότερα γι’ αυτό· θα ήθελαν να εκπαιδευτούν, να πληροφορηθούν και να διασκεδάσουν. Όπως ένας blender, έτσι κι ένας εκδότης πρέπει να προσπαθήσει να βρει μια ισορροπία ανάμεσα σε όλα αυτά.

Πόσα πράγματα έχουν αλλάξει! Τώρα διοργανώνονται εκδηλώσεις για το ουίσκι κάθε Σαββατοκύριακο, ξεφυτρώνουν ουίσκι κλαμπ σε κάθε χώρα, οι πωλήσεις έχουν εκτοξευτεί στα ύψη και ανοίγουν συνεχώς νέα αποστακτήρια. Οι λάτρεις του ουίσκι επικοινωνούν μεταξύ τους με ένα κλικ του ποντικιού, ξεπερνώντας αποστάσεις και πολιτισμικές διαφορές, και εφόσον έχουν πληκτρολόγιο έχουν κι άποψη. Από αυτήν την οπτική γωνία, τα 100 τεύχη μοιάζουν με 100 χρόνια.

Το γεγονός ότι φτάσαμε στα 100 τεύχη ίσως είναι μια ευκαιρία να χαλαρώσουμε και να απολαύσουμε τη δόξα του επιτεύγματός μας. Το περιοδικό εκδίδεται πια σε πολλές γλώσσες, έχει εδραιωθεί το φαινόμενο του Whisky Live, αναδύονται νέες αγορές και αναπτύσσεται δυναμικά η πολύ αληθινή αλλά δυσνόητη έννοια αυτού που ελπίζουμε ότι καθορίζει το περιοδικό μας από το πρώτο τεύχος: το «whisky lifestyle». Ωστόσο, προτιμάμε την κριτική από τον έπαινο. Κάθε εβδομάδα υπάρχει κάτι που μου θυμίζει ότι παρ’ όλο που έχουμε προχωρήσει, βρισκόμαστε στο ίδιο σημείο που ήμασταν πριν από 100 τεύχη.

Για του λόγου το αληθές, είχα βγει πρόσφατα για φαγητό με κάποια από τα μεγάλα ονόματα στο χώρο της διαφήμισης. Βάλαμε από ένα dram και κάποιοι πρότειναν να προσθέσουμε νερό. Μερικοί σάστισαν στο άκουσμα της ιδέας αυτής. «Επιτρέπεται αυτό;» ρώτησε κάποιος. «Μα και βέβαια!» απαντήσαμε. Πρόσθεσαν, λοιπόν, νερό, χαλάρωσαν, χαμογέλασαν και ήπιαν ακόμη ένα… κι άλλο ένα. «Ξέρεις κάτι;» μου είπε κάποιος. «Τόσα χρόνια που πίνω ουίσκι δεν μου είχε επιτραπεί ποτέ να προσθέσω νερό».

Δεν έχει επιτραπεί; Ήταν μια παρέα εξαιρετικά ευφυών και αξιόλογων ανθρώπων που έπιναν ουίσκι, αλλά δεν το απολάμβαναν, επειδή κανείς δεν τους είχε δώσει το πολύ απλό μήνυμα ότι το νερό είναι φίλος κι όχι εχθρός.

Ήταν ένα ωφέλιμο μάθημα που μας δίδαξε ότι χρειάζεται πολλή δουλειά ακόμη. Πόσοι άραγε είναι αυτοί που ζητούν να τους επιτραπεί κάτι; Έχουμε εκδώσει 100 τεύχη και είμαστε μόλις στην αρχή. Όπως λένε, κάθε έκδοση και καλύτερη. Εκατό τεύχη; Ένας αριθμός είναι μόνο. Ας προσπαθήσουμε να γίνουμε ακόμη καλύτεροι στο 101ο τεύχος.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ