BAR "42"

Αρθρογράφος: BarFly

THANK YOU, MR ADAMS.

Always look on the bright side of life

Αυτό το overview δεν θα αρχίσει με το να σας πω από πού βγαίνει το όνομα «42». Ο τίτλος βοηθάει, βρείτε το. Πάντως το motto τού «42» είναι το εξής: Παρακαλούμε, απολαύστε.

Λοιπόν, Κολοκοτρώνη 3 (είπαμε, όχι 42), στη στοά του «Κεντρικόν». Ο BarFly –εγώ, δηλαδή– έβαλε το ζεστό του δερμάτινο γιατί είχε χιονόνερο και βγήκε στην καρδιά της Αθήνας, σε μια περιοχή που, ενώ είναι πανέμορφη, δεν την πολυσυμπαθώ για τη μέτρια ποιότητα του αλκοόλ που σερβίρει. Ναι, ξέρω: hype, έξυπνα μουτράκια και τέτοια, αλλά who cares· δεν είμαι κοσμική συντάκτρια. Τα καλά μπαρ ψάχνω. Και το βρήκα. Μια δόση Ευρώπης κάτω από το Σύνταγμα. Επιτέλους.
Τώρα, τι δουλειά έχει το Whisky Magazine σε ένα μπαρ που γίνεται μέρα με τη μέρα όλο και πιο γνωστό για τα cocktail του; Μα ακριβώς γι’ αυτό. Γιατί το ουίσκι είναι τρόπος ζωής, όχι απλώς ένα ποτό, κι αυτοί οι τύποι στο «42» κάνουν κάτι πολύ καλά σε σχέση με το αλκοόλ και τον κόσμο. Αγαπάνε τη δουλειά τους. Μπαίνουμε μέσα;
Ο χώρος: ο σκηνογράφος Μανώλης Μαριδάκης έχει σχεδιάσει ένα αυθεντικό bar room. Ξύλο, μεγάλη, μακριά, ευρύχωρη μπάρα, βαθύ σκουροκόκκινο δέρμα και πάλι ξύλο. Classic. To στοιχείο μου. Περίπου οκτώμιση, Παρασκευή. Στις επόμενες τρεις ώρες που έκατσα εκεί, το μέρος άλλαξε πολλά πρόσωπα. Για την ώρα, ήταν μάλλον ήσυχα, με συμπαθέστατη μουσική. Κάθομαι στην μπάρα σαν καλό παιδί.
Όταν ρώτησα τον Χρήστο Xoυσέα, ιδιοκτήτη του «42» και γνωστό σε όλους μας από τη διαδρομή του στις καλύτερες μπάρες της πόλης, πώς κι έχει τόσες γυναίκες, είτε μόνες τους είτε σε παρέες, μου απάντησε χαμηλώνοντας το βλέμμα: «Είμαστε τυχεροί...». Ψέματα! Τα παιδιά πίσω από την μπάρα είναι… χμ… πώς να το πω… είναι ωραία παιδιά, πολύ επικοινωνιακοί και πρόθυμοι. Από την άλλη, μιλάμε για τέσσερις από τους καλύτερους bartender που έχουμε. Με σπουδές, βραβεία, γνώσεις και μεράκι. Σημειώστε: πίσω από την μπάρα δημιουργούν ο Γιάννης Σαμαράς, ο Γιάννης Αλεξόπουλος, ο Σπύρος Αντωνόπουλος και η κούκλα Μάρφι Μπαλή. Μαζί, βέβαια, με τον Χρήστο Χουσέα. Μιλήστε τους, ρωτήστε τους και εμπιστευτείτε τους. Ξέρουν τι κάνουν.
Εγώ, πάλι, έκανα την ερώτηση που κάνω πάντα όταν θέλω να καταλάβω την κουλτούρα ενός χώρου: «Θα ήθελα ένα malt, παρακαλώ. Καλό, αλλά όχι πολύ ακριβό, κι όχι γλυκό ή με φρούτα». «Να σας προτείνω δύο που αγαπώ; Ένα Bowmore 17 ή ένα Jura Superstition» μου είπε ο Σπύρος. Μου σέρβιρε ένα Bowmore, σε αρκετά καλή μεζούρα, αλλά σε τελείως λάθος ποτήρι, και με πολύ καλά siders: αποξηραμένο ροδάκινο και δαμάσκηνο, σοκολάτα και κόκκους καφέ. Περίμενα τον Χρήστο να μου μιλήσει για το μαγαζί του, έγλειφα το καπνιστό μου, και το μαγαζί άρχισε να γεμίζει.
Κάτω από τον τίτλο «42» δεν υπάρχει υπότιτλος «cocktail bar» ή κάτι τέτοιο. Ζήτησα από τον Χρήστο να βάλει τίτλο και μου είπε να βάλω... «υπό εξέλιξη».
Στην ουσία πρόκειται για ένα άριστο κλασικό μπαρ με την προσθήκη πέντε πολύ εργατικών bartender, που δεν κουράζονται να δοκιμάζουν υλικά και νέες τεχνικές, ούτε να τελειοποιούν και να προτείνουν νέους γευστικούς συνδυασμούς. Για τα παιδιά αυτά, η λέξη «πελάτης» έχει αντικατασταθεί από τη λέξη «καλεσμένος». Προσπαθούν ώστε ο καλεσμένος να ζήσει μια εμπειρία εστίασης, μια εμπειρία φιλοξενίας. Το καλωσορίζουμε. Το service δεν είναι το καλύτερο δυνατό. Είναι όλοι ευγενέστατοι, αλλά ειδικά τις ώρες που το μαγαζί γεμίζει, πρέπει να περιμένεις λίγο παραπάνω από όσο θα ήθελες. Είναι ίσως το μόνο dessous που σημείωσα.
Ο κόσμος; Μια χαρά crowd. Δικηγόροι με γραβάτες, που κατέφθαναν με ποδήλατα (!), πολλά κορίτσια που ζητούσαν την πρόταση του bartender για το τι να πιούν, αγόρια με πολλά τατουάζ, αλλά και μεγαλύτερες ηλικίες, νεαρών πάντα. Μιλώντας για tattoo, ο Χρήστος είναι ζωντανό παράδειγμα του body art. Αλλά, όπως λέει ο ίδιος, έχει ακόμη αρκετό χώρο για μερικά tattoo, όπως και αρκετό χώρο ακόμη στο μυαλό του για δημιουργικές ιδέες. Αν συνεχίσει την παθιασμένη αναζήτησή του στον γαλαξία (tip για τον τίτλο) του κόσμου του αλκοόλ, τον βλέπω να κάνει το δικό του αποστακτήριο.
Ο κατάλογος που είδα ήταν ο φθινοπωρινός. Σπιτικά Αναμιγνυολογήματα και Φυσαλίδες & Απεριτίφ. Το εποχικό αυτό μπαρ αλλάζει κατάλογο κάθε τρεις μήνες. Κάθε εβδομάδα, υπάρχει ένα οκτάωρο workshop στο οποίο οι bartender προετοιμάζουν, δοκιμάζουν (και πίνουν) τα cocktail της επόμενης εποχής. Α! Και κάθε τρεις μήνες, αλλάζουν και τα χρώματα της στολής τους, γιλέκα, γραβάτες, όλα χειροποίητα από ράφτη, παρακαλώ.
Η κάβα τους είναι εξαιρετικά ψαγμένη και με πολλές εκπλήξεις. Λογικό, αφού δεν περιορίζονται στα όσα ήδη εισάγονται, αλλά αγοράζουν αρκετά κι από το internet, προκειμένου να πετύχουν τις συνταγές που θέλουν, χρησιμοποιώντας τις ακριβείς πρώτες ύλες. Στα καθ’ ημάς, βρήκα όλα τα malt που περίμενα, αλλά και τρία γιαπωνέζικα, καλά grain, ένα ινδικό και κάποια σπάνια μπουκάλια. Ζήλεψα τα δύο τους διαμάντια. Ένα Port Ellen και –κρατηθείτε– ένα Supernova.
Σημασία έχει πως είτε πας για μια μπίρα είτε για ένα Kir Royale (το φτιάχνουν από άποψη με prosecco, όχι με σαμπάνια), η αντιμετώπιση είναι ίδια. Επαγγελματισμός. Αλλά η σοβαρότητα φαίνεται και στις τιμές. Πραγματικά λογικές, για να σοβαρεύονται και λίγο κάποια ψώνια που χρεώνουν ό,τι τους καπνίσει (λέγοντας «καπνίσει», τσιγάρο μόνο έξω, στον πεζόδρομο, με ωραιότατες όμως σόμπες). Εγώ πλήρωσα 7 ευρώ το απλό ποτό, 9 το malt και 10 τα πολύ πολύ καλά cocktail. Μια χαρά!
Ως Whisky Magazine, φυσικά ζήτησα ένα whisky cocktail. Δοκίμασα ένα άψογο Rob Roy, με το πορτοκάλι ελάχιστα και πολύ σωστά φλογισμένο. Όταν ζήτησα και τη δική τους πρόταση, μου σέρβιραν ένα Oddity Twist, περιγράφοντάς το ως το τέλειο introductory drink (ορεκτικό για whisky, δηλαδή), ειδικά για κυρίες που θα συνεχίσουν τη βραδιά τους με malt. Γιατί μου πρότειναν ποτό για κυρίες δεν το πολυκατάλαβα, αλλά ποιος είμαι εγώ να κρίνω; Το ποτό ήταν από τα ωραιότερα που έχω δοκιμάσει, κι έχω δοκιμάσει πολλά, πιστέψτε με.
Σ’ αυτόν το χώρο, που δίπλα σου θα μπορούσε να κάθεται ο Blumenthal ή ο Borges, πήγα δυο-τρεις φορές ακόμη. Κάθε φορά, ανάλογα με τη μέρα και την ώρα, άλλο πρόσωπο. Δεν το βλέπω απλώς για το μαγαζί-μόδα του φετινού χειμώνα. Μάλλον κατάφερε να γίνει το Classic Must Bar. Γυρίστε, λοιπόν, το γαλαξία με ωτοστόπ, Χρήστο και οι υπόλοιποι!

ODDITY TWIST

50 ml Ardbeg ή Laphroaig

20 ml Mozart Black

2,5 ml Cherry Vinaigrette

Ένα εξαιρετικό whisky shower, σερβιρισμένο με κόκκους κακάο στο πλάι.

Enjoy!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ